06/02/2026
RƏNG YADDAŞA ÇEVRİLİR
Rəngi biz ilk dəfə gözlə yox, bədənlə tanıyırıq.
Uşaqlıqda divarın hansı rəngdə olduğunu xatırlamırıq — amma onun yanında özümüzü necə hiss etdiyimizi xatırlayırıq. Səhər işığının səthi necə yumşaltdığını, axşam kölgəsinin onu necə dərinləşdirdiyini. Rəng o vaxt hələ seçim deyil. O, təcrübədir.
Zaman keçdikcə dünya bizdən qərarlar tələb etməyə başlayır. Rənglərə adlar veririk, onları uyğunlaşdırırıq, izah edirik. Amma yaddaşda qalan rəng dəyişmir. O, ilk toxunuş kimi qalır — təmiz və səssiz. Məkanı hiss edən biri məhz bu yaddaşa qayıdır. Rəngi yaratmaq üçün yox, onu xatırlamaq üçün. Çünki həqiqi rəng heç vaxt divarda yaranmır. O, insanın içində formalaşır və yalnız doğru məkanda, doğru işıqda, öz yerini tapır.