Εικαστική τέχνη του Πόντου/Visual art of Pontus

29/01/2024

03/11/2023

Σαν νεφέλη του ουρανού , μια γλυκιά ανάμνησή Της.

16/10/2023

" Της κεμεντζές το λάλεμαν "

Συνηθίζεται από τους παλιούς να λέγεται ότι η ποντιακή λύρα (κεμεντζές) έχει δύο πλευρές.. Η μία πλευρά , τον ήχο των βουνών και των ποταμών , των δέντρων και των αετών..της Γης του Πόντου..
Ενώ η δεύτερη πλευρά είχε τον ήχο των ρόδων, των πορφυρών χρωμάτων και του έρωτα..της Αγάπης των Ποντίων..

13/10/2023

@ακόλουθοι

18/05/2023

Ένας άνδρας ,Τραπεζούντιος με αιματηρό δάκρυ στέκεται αμίλητος, ακίνητος και προσδωκεί..προσδωκεί στην Ανάσταση των αδικοχαμένων πατρίδων έχοντας την γλυκιά Σουμελά μέσα του ριζωμένη.
Αντικριστά ,της Ρωμιοσύνης ο Αετός , βουβός, πονεμένος, μέσα στις φλόγες και το αίμα..ένα δάκρυ , της Μνήμης το δάκρυ..
Όμως δεν κατάφεραν νὰ πεθάνει, διότι τὸν ἔθρεψαν μὲ τρία πράγματα : Πίστη, Ήθη καὶ Πολιτισμός.

19 Μαΐου 1919-2023
Έργο δια χειρός : Εικαστική τέχνη του Πόντου/Visual art of Pontus Ελισάβετ Λαζαρίδη

29/04/2023

Η ποντιακή ενδυμασία στις αρχές του 19ου αι. χωρίζεται στην αστική και στην καθημερινή, σε αυτήν δηλαδή που φορούσαν οι κάτοικοι των αστικών κέντρων αλλά και αυτή του ορεινού όγκου. Τα ζίπκας(ανδρική φορεσιά) και τα ζουπούνας(γυναικεία φορεσιά) ήταν τα πιο διαδεδομένα και τα φορούσε όλος ο ανατολικός και δυτικός Πόντος.

Ενώ οι άντρες, κυρίως στα αστικά κέντρα, λόγω των επαγγελματικών δραστηριοτήτων τους καθώς και της ανάμειξής τους στα κοινά, αφομοιώνουν το ευρωπαϊκό κουστούμι, οι γυναίκες αντιστέκονται και κρατούν την παράδοση της τοπικής ενδυμασίας σε μεγαλύτερο ποσοστό.

17/04/2023

Μια αγία μορφή που με την πολιτεία και το μαρτύριό της «γαλούχησε κι ανάθρεψε» γενιές ηρώων, και σπουδαίων φυσιογνωμιών που καθόρισαν -συν Θεώ- τη μοίρα και την νεότερη ιστορία του Γένους μας. Την Γιαγιά της Ελληνικής Επανάστασης, την πρόγονο των μεγάλων πρωτεργατών του Αγώνα του 1821, αλλά και πολλών αγνοημένων Μαρτύρων του Έθνους μας, την Αγία Νεομάρτυρα Κασσάνδρα Υψηλάντη, το γένος Μουρούζη, την Τραπεζουντία!

17/04/2023

Το καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής , το "τζιέρι" των Σμυρνιών.

Σχετικό το παρακάτω απόσπασμα του Κώστα Μισαηλίδη:
«Το καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής! Πάνω από τα ερείπια της Σμύρνης. Πάνω από την αγριάδα και τη φρίκη. Πάνω από τους καπνούς και τις φλόγες. Πάνω από το σπαραγμό και την εξόντωση. Πάνω από τους χειμάρρους του αίματος. Σαν άγρυπνο μάτι του Θεού. Παρατηρητήριο της Φυλής. [...] Ακίνητα τα σχοινιά του. Βουβές οι καμπάνες! Δεν μένει χέρι να τις χτυπήσει. Δεν μένει εκκλησιά να λειτουργηθεί! Και φέρνουν χαλαστάδες και φέρνουν γκρεμιστάδες και φέρνουν δυναμίτη. Οι Τούρκοι γκρεμίζουν το καμπαναριό, που τους βαραίνει τα στήθια σαν βουνό … [...]«. (Βλ. Χρ. Σολομωνίδη, Η Εκκλησία της Σμύρνης, Αθήνα 1960, σ. 55).