13/01/2026
@ακόλουθοι
Σημερινη ασκηση με αφορμη το βιβλιο "Μια μεγαλη μερα του τιποτα"
Το δικο μου τιποτα!
Καθομουν στον καναπε και βαριομουν αφορητα! Δεν ειχα ορεξη να κουνηθω, ουτε να σηκωθω. Στιβες τα πιατα στον νεροχυτη, στιβες τα ρουχα στα απλυτα. Τα πλυντυρια δουλευαν μονα τους. Δεν ειχα ορεξη να κουνηθω, ουτε να σηκωθω. Μα ξαφνου καποιος ηρθε και μου χτυπησε την πορτα. Ανοιξα, με πηρε απ'το χερι, δεν περπατησαμε΄ πεταξαμε. Μακρια... Πολυ μακρια. Ειδαμε μερη μακρινα, αλλιωτικα, παραξενα, ομορφα, ασχημα. Ανθρωπους καλους κακους, ομορφους, ασχημους. Μιλησαμε, γνωρισαμε, φαγαμε μια μπουκια ψωμι. Δεν ηθελα να γυρισω. Πεταξαμε κι αλλου, ειδαμε φωτα και σκοταδια, λιακαδες και βροχες, χιονια και καλοκαιρια. Δεν ηθελα να γυρισω. Οχι ακομα, λιγο ακομα! Μεχρι που ανοιξα τα ματια μου. Μαμα, μαμα...
Οι αναμνησεις
Καθομασταν με τη γιαγια διπλα στην αναμμενη σομπα πινοντας ζεστο τσαι. Μου ελεγε ιστοριες, παλιες ιστοριες. Της δικης της γιαγιας, της δικης της μαμας. Πολλες φορες ενα δακρυ κυλουσε κι εγω ακουγα. Γουρλωνα τα ματια μου και ακουγα. Ακουγα και σωπαινα. Ηθελα κι αλλο δεν χορταινα. Ποσο ωραια ακουγονταν τα λογια της. Ο αερας εξω λυσσομανουσε. Χτυπουσε αλυπητα τα ψηλα χορτα στο χωραφι. Λες και θα τα ξεριζωνε! Μα τι σου εκαναν; Κι η γιαγια συνεχιζε, επλαθε εικονες, μαγικες, λυπητερες, στοργικες, αληθινες και ψευτικες. Ποσο θα θελα να την ακουσω παλι, μα λειπει πια αυτη φωνη...
Βανα Πολιτη