Architect Luc Groosman

22/04/2026

16/04/2026

We zijn er bijna!

De restauratie van de buitentrap van het gemeentehuis van Watervliet.

16/01/2026

Het eerste voorontwerp van het nieuwe jaar.

Een zonevreemde dijkwoning op de landsgrens, met een woning, poolhouse en gastenverblijf, zorgvuldig ingepast in het bestaande landschap.
Het ontwerp maakt maximaal gebruik van de dijk: boven wonen, onder slapen. Door het volume deels in de dijk te verankeren, blijft de woning bescheiden en laag aan de straatzijde, terwijl de achterzijde zich volledig opent naar het vlakke polderlandschap, tot over de perceelsgrens richting Nederland.

De schakeling van volumes en het gebruik van luifels zorgen voor beschutting, ruimtelijkheid en een doordachte bescherming tegen oververhitting, zonder het uitzicht te verliezen.

Een eerste stap in een nieuw jaar, met veel aandacht voor landschap, grens, schaal en comfort.

17/12/2025

Een oud hoevetje, klaar voor een nieuw hoofdstuk.
Het bouwaanvraag­dossier is afgerond, dit is de materiaalstudie van de gevels.

Ruwe baksteen, wit pleisterwerk en hout vormen samen een rustig palet.
De uitbreiding in houtskeletbouw is leesbaar, eerlijk en licht,
en versterkt het landelijke karakter zonder in het verleden te blijven hangen.

Landelijk, ja.
Maar met een hedendaagse blik vooruit.

28/11/2025

Voorstudie in de stad: de jaren ’60 klaarmaken voor de volgende 60 jaar.
In deze hoekwoning onderzoeken we hoe we de volledige buitenschil kunnen isoleren en tegelijk een nieuwe, hedendaagse uitstraling geven.
Een sixties-volume blijft herkenbaar, maar krijgt een frisse huid in duurzame materialen, met meer ritme, licht en diepte in de gevel.

Dit is de fase waarin je mogelijkheden zichtbaar maakt — waar je kijkt wat het gebouw wil vertellen, en hoe je met respect voor de bestaande structuur toch een toekomstgericht, energiezuinig geheel kan creëren.

Voorstudies zijn vaak de mooiste stap: ze openen de verbeelding, nog voor de potloden definitief in steen veranderen.

17/11/2025

Vandaag kreeg ik een schrijnwerker-cliënt over de vloer met een nieuw plan van aanpak.
Letterlijk.
Hij had zijn eigen tekenplank op maat gezaagd,
en wijzigingen gebeuren niet met een gom… maar met schuurpapier.

Vakmanschap tot in de vezel.
En ja, zo ruikt een inplantingsplan plots ook een beetje naar hout. 🌲✏️😄

22/10/2025

Materiaalstudie bij het ontwerp van een autostelplaats voor oldtimers met een woning op de verdieping.
Twee varianten worden onderzocht: een warme rode gevelsteen met industriële toetsen, en een lichtere grijze baksteen die nauwer aansluit bij het aanpalende volume.
De keuze van het materiaal bepaalt niet alleen het karakter van het gebouw, maar ook de dialoog met de omgeving — tussen bestaande bebouwing, techniek en woonkwaliteit.

18/10/2025

Ontwerpen is blijven schaven,
zoeken naar oplossingen waar iedereen zich in kan vinden.

Deze compacte rijwoning in Eeklo krijgt heel veel natuurlijk licht binnen en heeft vele doorzichten.
Het zal er aangenaam wonen zijn.

15/10/2025

Een nieuwe woning op oude grond.

Het ontwerp voor deze woning is klaar voor de bouwaanvraag.
Ze komt op exact dezelfde plaats als de bestaande woning — op de perceelsgrens en aangebouwd aan de garage van het aanpalende perceel.

Omdat de bestaande woning op de inventaris van erfgoed staat, werd het ontwerp voorgelegd aan de erfgoeddienst. De toestand van het gebouw is echter zo slecht, en er blijven zo weinig authentieke elementen over, dat een herbouw verantwoord is.

Toch blijft de geest van het oorspronkelijke huis voelbaar: in de inplanting, het materiaalgebruik en de volumetrie verwijst het ontwerp subtiel naar zijn voorganger.
De baksteen blijft het dragende beeld, het dakvolume volgt de historische vorm, maar het geheel krijgt een hedendaagse, evenwichtige vertaling.

Een dialoog tussen verleden en toekomst, tussen erfgoed en eigentijdse architectuur.

09/10/2025

Ik werd getriggerd door de column van Arnaud Tandt in NAV news van sept-okt 2025, hieruit vloeide een antwoord dat mijn ontwerpproces verduidelijkt:

Planvrijerij

Ik hou niet echt van vluggertjes, dus ik begrijp volledig waar Arnaud op wijst in zijn column.
Al beweer ik zelf graag dat een goed ontwerp slechts vijftien seconden duurt.
Die vijftien seconden zijn als het orgasme: het moment waarop in mijn hoofd alles samenkomt en ik de oplossing zie.

Aan die vijftien seconden gaat echter heel wat voorspel vooraf.
Uren praten met cliënten — want ik wil alles weten.
Niet wat ze wíllen, maar wat ze écht nodig hebben.
We babbelen dus nogal wat af.

Het gebeurt, zij het zelden, dat tijdens zo’n gesprek het ontwerp zich al in mijn hoofd vormt.
Ik schets nooit tijdens een gesprek. Ik luister. Ik capteer.
Ik geef tegenargumenten of tegenvoorbeelden.
En ik noteer.

Daarna begint de echte brainstorm.
Letterlijk: oorlog in mijn hoofd.
Want een ontwerp ontstaat meestal op het kruispunt van tegenstrijdige input die moet samenvloeien tot één ideale oplossing.
Soms wordt dat proces zo intens dat ik mijn zelf aangeleerde techniek toepas: de lucide droom.
Net voor het slapen gaan herlees ik mijn nota’s.
Ik val meteen in slaap — en in de vroege ochtend zie ik het ontwerp.
Complexe 3D-modellen zweven door mijn hoofd, terwijl ik nog altijd in 2D teken, denkend in 3D.
Rechtstreeks in 3D werken vind ik te traag voor mijn hoofd; het frustreert me.
Ik ben afgestudeerd in de jaren tachtig — dat verklaart veel.

Die lucide droom is ook de reden waarom ik om vier uur ’s ochtends opsta.
Dat is het moment waarop ik wakker word en de droom nog helder voor me zie.
Na een do**he ga ik meteen achter mijn pc zitten en werk ik het ontwerp uit — tot het ontbijt, rond zeven uur.

Het uitwerken van zo’n concept, dat ene moment van vijftien seconden, kan een halve dag duren, of twee, vier, twaalf halve dagen.
Dat is werken, schaven, weghalen, optimaliseren, opkuisen, uitzuiveren — en liefst nog uitpuren.

Van planpoeperij tot vrijerij: bij dat ene gelukzalige hoogtepunt hoort heel wat voorspel, en evenveel naspel.