21/02/2024
Ons Frans verhaal begon ergens in 2008. Na het lezen van ‘Leven op het Franse platteland’ van Heleen Oosterveld. Een deur naar een nieuwe wereld ging open. Met de nodige humor vertelde ze over hoe zij en haar man emigreerden naar Frankrijk. En ik wist direct :
‘Ik wil dat ook !’
Allemaal goed zo’n dromen, maar hoe ? Op dat moment hadden we drie opgroeiende pubers, een goed betaalde job als IT-er en niet genoeg geld voor een tweede huis. Die droom dan maar opgeven… Wie mij kent, weet, als het in mijn hoofd zit …
Dus, ik dacht:
‘Waarom oefen ik al niet een beetje in Frans leven in de Kempen ?’
Dat Frans leven stond voor mij gelijk aan een zelfvoorzienend leven. Met een grote moestuin, boomgaard, en veel dieren : kippen, schapen, een melkgeit… Je voulais tout!
Behalve die koe die ze me ooit aanboden, die heb ik toch maar afgewimpeld.
Ik verslond ‘De weg naar zelfvoorziening’ van John Seymour, en we kochten ons een stuk ‘natte’ landbouwgrond van een ha. We plaatsten er een yurt op, bewerkten de grond.
Ik volgde zelfs een heuse opleiding landbouwmanagement. ‘Ik word boerin.’, zei ik.
Ik proefde van het buitenleven en was meer dan gelukkig …
Die Franse droom, die komt later wel.
Tot die zomerdag in juli 2015. Het goot maar ik wou toch effe naar ons wei. Ik was nog geen half uur thuis, of er werd op de deur gebonkt. Onze buurman, een Waal, stond brullend en tierend voor de deur. Onze haan moest weg …
Tussen haakjes, enkele maanden ervoor hadden onze haan en zijn kippetjes een tijdelijk onderkomen gekregen in onze tuin in Poederlee, een nette woonwijk, zo’n 8 km van ons wei, omdat we met een vossenprobleem zaten. Dit tot groot ongenoegen van de buurman want die wilde graag uitslapen op zijn vrije dagen… De beruchte haan was op die dag al maanden weg. We wilden toch geen burenruzie…
We hadden wel terug kippen gekocht, want we misten de verse eitjes wel. Deze keer zonder haan.
Maar de haan kraaide blijkbaar in het hoofd van de buurman door. Of hij kende het verschil niet tussen een kakelende kip en een kraaiende haan. Stadmensen op de boerenbuiten, je weet nooit …
In ieder geval, de tierende buurman stond voor de deur, en ik deed alle moeite om hem weg te sturen. Hij schold me uit in het Frans en toen ik stoer vroeg : (ja, zo ben ik als iemand me uitdaagt): ‘Praat Nederlands.’, schoot zijn vuist uit, recht in mijn gezicht. Ik zie hem nog steeds voor me, als een bokser in een komische film, zich klaarzettend en uithalend…
Door de shock voelde ik geen pijn. De impact kwam pas later.
‘Ik wilde niet langer in België blijven. Weg uit deze buurt. Weg van de buurman. En vroeg husbie:
‘Die Franse droom? Kunnen we die niet versnellen ?’
En zo gebeurde het, we gingen op zoek, naar een Frans huisje. Jean-Luc, onze haan, nationaal symbool van Frankrijk, zorgde voor de letterlijke klap waardoor ik wakker werd, en in actie kwam.
Wordt vervolgd…
