31/03/2019
მიყვარს ღიმილი მაგრად,
მაგრამ ცხოვრება, უფრო მეტს ითხოვს,
ეს ღამე მე მძინავს სადღაც,
და მე მივსტირი იმ ზღაპრულ სითბოს.
სითბოს რომელსაც ვხატავ,
სითბო რომელიც ცუდს არ დაინდობს,
მისნაირს ვერსად ვერ ნახავთ,
არც მე ვაპირებ ვინმეს გაგიყოთ.
გონება დაეძებს ლაღად,
უცებ თვალს ვხუჭავ, გაჩნდება თითქოს,
თუ მომივიდა მკაცრად,
უკვე სიზმარში ოცნებებს ვიპყრობთ.
ჩემში ვერ ვხედავ ძალას,
თითქოს წარსული მაშინებს, ვითომ?
წლები გავიარე მაგრამ,
შეცდომები სულ თან დამსდევს, მიპყრობს.
დიახ, ვერ დასრულდა ტანჯვა,
კარგს ცუდი ნახავს, თავისკენ იხმობს,
თუმცა იმის მწამს, სადღაც,
ღმერთი ცივ დღეებს სითბოთი მითბობს.
ისევ ამ ლექსებს ვხატავ,
კარგს ჩემს ლექსებში ვერ ამოიცნობთ,
ბევრი ვეცადე მაგრამ,
რაღაც უკან მხევს, არასდროს მინდობს.
ასე მგონია მარად,
ვიღაც ზემოდან დამცინის, რად ცდილობს!?
თითქოს ბედშია მყარად,
და ის ბოროტი მცდელობებს მიქრობს.
ბოლოს ვიტყოდი მთავარს,
მხოლოდ იმისთვის, ყველამ რომ იცნოს,
მის გვერდით როდესაც მნახავთ,
წესით შეამჩნევთ ჩემს თვალებს იპყრობს.
ასე პირველად არ ვარ,
ეს ყველამ იცის, ვინც დიდხანს მიცნობს,
ალბათ ვარჩიე მრავალს,
არ მსურს სხვა ვინმე, მსურს მასთან ვიყო.
სიტყვა არ მყოფნის ამ წამს,
ისიც არ ვიცი ის რაზე ფიქრობს,
რაზე დავწერო ახლა,
სჯობს სიტყვით არა საქმით ვამტკიცო.
შიში ქმედებებს წამლავს,
თუმცა არ ნიშნავს დავნებდი თითქოს,
ძალებს ვიკრიბავ ათასს,
სხვა სწორ ნაბიჯებს დავეძებ, ვფიქრობ.
მინდა რომ ახდეს ნატვრა,
რასაც ოდითგან ამ გულით ვცდილობ,
იმასთან ვიყო, იმ ქალთან,
ვინც მუდამ ცდილობს არ დავივიწყო.
მინდა ბოლოს ვთქვა რაღაც,
არ მიყვარს ალბათ, მაგრამ კი მიპყრობს,
ბევრს არ ვეძებდი სადღაც,
გვერძე მყოლია და უკვე მიცნობს.
ღმერთს ერთსღა შევსთხოვ წამლად,
არ მსურს ბნელეთში რომ გავირიყო,
ოცნებებს არ ვითხოვ მრავალს,
მხოლოდ იმ ერთთან მსურს გავიღვიძო.
გ.ლალიაშვილი
