25/10/2023
Een brief vanuit de oorlog
Lieve mensen,
Jullie bellen en schrijven en vraagen hoe het gaat, het geautomatiseerde antwoord is "het gaat goed." Maar het gaat niet goed. Het is verschrikkelijk. Zoveel mensen zijn vermoord, zoveel mensen, vrienden van mijn Kinderen 22 and 27 jaar oud , zijn afgeslacht, verkracht, levend verbrand, onthoofd. Woorden schieten tekort om dit te beschrijven. 203 mensen zijn gegijzeld door Hamas. Ik moet er niet aan denken wat er momenteel met deze mensen gebeurt. En dan is er nog een ander honderdtal waarvan ze niet eens weten wie ze in gijzeling hebben...
Dit alles gebeurt terwijl ze bijna constant raketten afvuren op Israël. Restaurants zijn gesloten, bedrijven sturen mensen naar huis, er wordt bijna niet gewerkt. Honderdduizenden mannen en vrouwen zijn opgeroepen en hebben hun dagelijks leven achtergelaten, inclusief familie en vrienden, om hun land te verdedigen. Er is de kans dat ze misschien niet thuiskomen, en als ze wel thuiskomen, zijn ze misschien gewond of geestelijk getraumatiseerd.
We zijn twee dagen geleden naar de huidige legerbasis van mijn zoon gereden, de basis is bijna 120 km van ons vandaan. Onderweg kwamen we tientallen legerbases tegen, vlak bij elke legerbasis stonden honderden tot duizenden auto's, auto's allemaal achtergelaten door mensen die opgeroepen zijn sinds 7 oktober. Al die mensen maken deel uit van een familie die zich zorgen maakt of ze ooit hun geliefden weer zullen zien, en mijn zoon is een van hen... Dit breekt mijn hart.
Ik word elke dag wakker en leef in een nachtmerrie. Ik weet nu ook dat monsters wel bestaan. Stress en depressie maken deel uit van mijn dagelijks leven, en ik hoop steeds dat ik wakker word uit deze nachtmerrie, maar het is echt...
De mentale stress is soms meer dan ik aankan. Ik zou soms in een bolletje willen rollen en huilen.
Ik hoop dat deze eerlijkheid niet te zwaar op je valt, maar het is de waarheid. Niet te geloven, hè?
Ik schrijf Jullie vanuit een leven in een nachtmerrie,
Dear people,
You call and ask how things are, the automated response is "it's going well." But it's not going well. It's terrible. So many people have been murdered, so many people, friends of son and daughter, have been slaughtered, r***d, burned alive, and beheaded. Words fall short to describe this. 203 people are being held hostage by Hamas. I can't even bear to think about what's happening to these people right now. And there's another hundred or so that they don't even know who they have in captivity...
All of this is happening while they're almost constantly firing rockets at Israel. Restaurants are closed, businesses are sending people home, and there's hardly any work being done. Hundreds of thousands of men and women have been called up and have left their daily lives, including their families and friends, to defend their country. There's a chance they might not come back, and if they do, they might be injured or mentally scarred.
We drove to my sons current military base two days ago; it's almost 120 km away from us. On the way, we passed by dozens of military bases, and near each base, there were hundreds to thousands of cars, all abandoned by people who were called up after October 7. All of these people are part of a family that's worried about whether they'll ever see their loved ones again, and my son is one of them... It breaks my heart.
I wake up every day and live in a nightmare. I now know that monsters do exist. Stress and depression are a daily part of my life, and I keep hoping that I'll wake up from this nightmare, but it's real...
The mental stress is sometimes more than I can handle. Sometimes, I wish I could curl up into a ball and cry.
I hope this honesty doesn't weigh too heavily on you, but it's the truth. Unbelievable, isn't it?
I'm writing to you from a life in a nightmare, my dear brother.
