29/11/2025
پاویون • نخاله •
طرح تقدیر شده هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
نما(لطفا ورق بزنید).
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زادهk.ftme.nnamdarhhhhhh
فستیوال معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
