09/08/2026
Waar zijn de vakmensen gebleven?
Wij zijn al héél lang op zoek naar één of twee ervaren mensen uit de GWW of het hoveniersvak die mij en mijn zoon kunnen helpen.
Nu ben ik kieskeurig. Ik wil niet met Jan en alleman op pad. Ik zoek hulp, geen ergernis en extra werk.
Maar zelfs mensen met weinig ervaring, die het vak gewoon willen leren, zijn nauwelijks te vinden.
En dat het tekort groot is, merk ik ook aan de andere kant: ik word zelf regelmatig benaderd met de vraag of ik ergens wil komen werken.
Aan werk is dus geen gebrek. Aan vakmensen wel.
En dat vind ik bijzonder, want volgens mij hebben wij één van de mooiste beroepen die er zijn.
Je werkt buiten, bent in beweging, werkt samen en kunt aan het einde van de dag letterlijk zien wat je hebt gemaakt. Aan vitamine D3 geen gebrek en met een beetje mooi voorjaar heb je de kleur van een vakantieganger. 😉
En ja, het is lichamelijk werk. Maar het beeld dat dit nog hetzelfde zware werk is als dertig of veertig jaar geleden, klopt wat mij betreft niet meer.
Minigravers, shovels, kranen, vacuümtechniek en andere hulpmiddelen nemen tegenwoordig ontzettend veel zwaar werk over.
Je hoeft niet alleen sterk te zijn. Je moet vooral weten wat je doet.
En daar zit voor mij vakmanschap.
Niet: “Ach, dat kan wel zo…”
Maar achterom kijken naar je werk en denken: dat hebben we mooi gemaakt.
Ook financieel vraag ik me af of het beeld wel klopt. Natuurlijk kun je in andere sectoren meer verdienen, bijvoorbeeld met ploegendiensten en toeslagen. Maar kijk eens naar wat er aan het einde van het jaar daadwerkelijk verdiend wordt. Is het verschil dan werkelijk zo groot?
Volgens mij zit het probleem daarom dieper.
Het begint naar mijn idee al thuis en op school.
Kan een kind goed leren? Dan moet het vooral zo hoog mogelijk doorleren. Praktisch werk lijkt nog te vaak de tweede keuze.
Maar waarom?
Een goede hovenier, stratenmaker, machinist, timmerman of monteur werkt niet alleen met zijn handen. Die moet nadenken, vooruitkijken, problemen oplossen, maatvoeren, machines bedienen en verantwoordelijkheid nemen.
Voor goed vakmanschap heb je je handen én je hoofd nodig.
En het zijn beroepen met toekomst. Machines zullen steeds meer werk van ons overnemen, maar iemand moet weten wat er buiten daadwerkelijk moet gebeuren. Geen twee tuinen, straten of bouwplaatsen zijn hetzelfde.
Misschien moeten we jongeren daarom niet alleen vertellen dat ze moeten doorleren voor een goede toekomst.
Een vak leren ís óók doorleren.
En misschien moeten wij als maatschappij dat vakmanschap weer wat meer gaan waarderen.
Ik ben benieuwd hoe anderen in de GWW, bouw, groen en techniek dit ervaren.
Hoe krijgen we de vakmensen van morgen weer enthousiast voor deze mooie beroepen?