Craf10

Bellen Routebeschrijving Website

Craf10 Dé hobbywinkel in Tiel! ✂️ Ontdek creatieve materialen, workshops & het creatief cafe op donderdagavond. Nu open, webshop volgt snel! ✨ .
(1)

13/11/2026

Wist je dat je tegenwoordig ook statiegeld kunt inleveren bij hobbywinkel *Craf10* aan de Buitenbulkweg 10 in Tiel? ♻️ Naast een ruim aanbod aan hobby- en vrijetijdsartikelen, een servicepunt voor ophalen en verzenden van pakketten en vele workshops, kun je hier nu ook je lege blikjes en flesjes kwijt.

Dus lever je statiegeld in bij *Craf10* en indien je het kun je het missen… Doneer het dan aan Tiel Tip Top! Met één druk op de knop kun je jouw statiegeld namelijk doneren aan Stichting Tiel Tip Top! 💚 Daa**ee help je ons om sociale zwerfafvalprojecten mogelijk te maken. 💪🏻

🎨💕 Onze allereerste kleuravond bij Craf10!Wat was het een gezellige eerste avond! 🥰 Een tafel vol creativiteit, mooie kl...
13/11/2026

🎨💕 Onze allereerste kleuravond bij Craf10!

Wat was het een gezellige eerste avond! 🥰 Een tafel vol creativiteit, mooie kleuren, lekkere hapjes en vooral heel veel gezelligheid! ✨

Wij hebben genoten en kijken nu al uit naar de volgende editie! 💖

🌸 Komen jullie volgende week woensdag ook gezellig kleuren?

🗓️ Woensdag 18 november
🕖 19.00 – 21.00 uur
📍 Craf10

Neem je kleurspullen mee en schuif gezellig aan! Of je nu net begint of al helemaal verslaafd bent aan kleuren, iedereen is welkom! 🖍️💕

Wie zien we volgende week? 😍

📦 PAKKETPRAAT – DEEL 21🎄 De pakketapocalyps komt eraan… en Ans heeft haar QR-code nog niet gevonden!Lieve pakketvrienden...
08/11/2026

📦 PAKKETPRAAT – DEEL 21

🎄 De pakketapocalyps komt eraan… en Ans heeft haar QR-code nog niet gevonden!

Lieve pakketvrienden, pakketfanaten, koopjesjagers en natuurlijk onze trouwe Ansjes!

Het is november.

En dat betekent maar één ding.

WE GAAN ERAAN. 😂

Black Friday. Cyber Monday. Sinterklaas. Kerst.

Vier prachtige gelegenheden om massaal spullen te bestellen die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben, maar die met 30% korting ineens absoluut onmisbaar zijn.

Een airfryer voor tante Truus. Een televisie voor ome Henk. Zeventien kerstcadeautjes voor de kinderen. En natuurlijk die ene blouse die Ans in zes verschillende maten heeft besteld.

Want stel je voor dat maatje M niet past.

En maatje L ook niet.

En XL misschien toch iets lekkerder zit.

En uiteindelijk gaat alles weer retour.

Gezellig. Wij hebben er zin in! 😇

Bij Craf10 maken we ons ondertussen op voor de jaarlijkse pakkettsunami.

En geloof me, de eerste golven zijn inmiddels al aangespoeld.

Maar voordat wij straks met z'n allen tussen de kartonnen dozen verdwijnen, hebben we een paar kleine verzoekjes.

Geen zorgen.

Het is geen examen.

Al zouden sommige mensen daar misschien best baat bij hebben. 😉

📦 DE GROTE DOZENINVASIE

Wij houden van pakketjes.

Kleine pakketjes. Middelgrote pakketjes. Pakketjes met een strikje.

Maar soms komt er een doos binnen waarvan je denkt:

"Goh, is dit een pakket of heeft iemand een complete aanbouw besteld?"

En die doos moet natuurlijk ergens staan.

Nu hebben wij schappen voor pakketten.

Maar geen speciale parkeergarage voor koelkasten, tuinsets en halve woonkamers.

Eén gigantische doos neemt soms net zoveel ruimte in als twintig tot dertig kleine pakketjes.

En als die grote doos vervolgens dagen blijft staan, wordt het hier al snel een kartonnen versie van Tetris.

Alleen kun je bij Tetris tenminste nog een rij laten verdwijnen.

Bij ons verdwijnen de dozen pas als jullie ze ophalen.

Dus ons vriendelijke verzoek:

Krijg je een melding dat je pakket klaarligt? Haal het dan zo snel mogelijk op.

Vooral als je weet dat je iets groots hebt besteld.

Dat helpt ons enorm om ruimte te maken voor alle nieuwe pakketten die alweer onderweg zijn.

En geloof me...

Die komen.

Met honderden tegelijk.

Waarschijnlijk terwijl ik net denk dat we eindelijk een beetje ruimte hebben. 😂

📱 ANS EN DE EEUWIGE ZOEKTOCHT NAAR DE AFHAALCODE

En dan komen we bij misschien wel het belangrijkste onderdeel van deze Pakketpraat.

KOM ALSJEBLIEFT VOORBEREID NAAR DE WINKEL.

Want weet je waardoor lange wachtrijen vaak ontstaan?

Niet doordat wij achter de balie gezellig zitten te ganzenborden.

Niet doordat Daphne een schoonheidsslaapje doet tussen de DHL-pakketten.

En ook niet doordat Sharon eerst alle dozen op kleur wil sorteren.

Nee.

Meestal doordat Ans aan de balie ontdekt dat ze iets nodig heeft.

"Ik kom een pakket ophalen."

Prima!

"Heeft u uw afhaalcode?"

"Ja hoor, die staat ergens in mijn mail."

En dan begint het.

Telefoon ontgrendelen.

Mail openen.

Scrollen.

Nog meer scrollen.

"Oh, wacht, ik heb zoveel mailtjes van Vinted!"

Ja Ans.

Dat weten we.

Vinted stuurt ongeveer net zoveel mailtjes als wij pakketjes krijgen.

Maar wij hoeven echt niet persoonlijk kennis te maken met jouw 900 ongelezen berichten.

Maak gewoon thuis alvast een screenshot van je afhaalcode.

Eén plaatje.

Eén handeling.

En wij kunnen meteen aan de slag.

Voor de zekerheid nog even het afhaaloverzicht:

📦 VintedGo: QR-code in de mail of in de Vinted-app.

📦 DHL: afhaal-QR-code via de mail.

📦 DPD: QR-code in de mail zodra je pakket klaarligt.

📦 Mondial Relay (binnenkort InPost): zescijferige afhaalcode via sms of mail.

📦 UPS: neem je geldige identiteitsbewijs mee.

En mocht je denken:

"Ach, Lindsay kent me inmiddels wel."

Dat kan.

Maar dat betekent niet dat ik automatisch jouw afhaalcode, geboortedatum en complete pakketgeschiedenis uit mijn hoofd ken.

Ik ben Lindsay.

Geen wandelende pakketdatabase. 😇

🖨️ DE PRINTER HEEFT OOK GEVOELENS

En dan hebben we nog onze printer.

Dat a**e apparaat.

Die draait inmiddels zoveel overuren dat ik overweeg hem een kerstpakket en een weekje wellness cadeau te doen.

Want daar staat Ans.

Met vijf retourpakketten.

"Kunnen jullie de labels nog even uitprinten?"

Natuurlijk.

Alleen moet ze eerst nog even haar mail openen.

Het juiste label zoeken.

De verkeerde bijlage sluiten.

Een nieuw label downloaden.

En ondertussen vraagt haar telefoon of ze haar opslagruimte wil uitbreiden.

Achter Ans ontstaat langzaam een rij.

Een lange rij.

Een héél lange rij.

En onze printer?

Die begint inmiddels geluiden te maken alsof hij ieder moment zijn laatste adem uitblaast.

Soms heeft hij zelfs een storing.

Waarschijnlijk uit pure zelfbescherming.

Daarom denken we er serieus over na om onze printkosten te verhogen.

Ons verzoek: print je verzendlabel zoveel mogelijk zelf uit.

Thuis, bij familie, de buurvrouw of eventueel bij de bibliotheek.

En plak het alvast netjes op een stevige doos of goede verzendzak.

Heb je meerdere pakketjes?

Schrijf dan eventueel de naam van de ontvanger of de laatste cijfers van het verzendlabel op het pakket.

Dan hoef je bij ons niet vijf identieke bruine dozen om te draaien terwijl je mompelt:

"Volgens mij was deze voor Sandra... of toch voor Petra?"

En trouwens, die blouse die retour moet?

Die mag thuis al ingepakt worden.

Je hoeft hem niet eerst nog uitgebreid op onze balie glad te strijken, op te vouwen en emotioneel afscheid van te nemen.

Wij zijn een pakketpunt. Geen wasserette met verzendservice. 😂

🚦 TWEE BALIES. TWEE MEDEWERKERS. ÉÉN GROOT MYSTERIE.

En dan nog iets.

Wij hebben bij Craf10...

Tromgeroffel...

NOG STEEDS TWEE BALIES! 🎉

Ja, echt.

Twee.

Met regelmatig ook twee medewerkers die klaarstaan om jullie te helpen.

En toch blijft het een fascinerend verschijnsel.

Er staat een rij bij mijn balie.

Daphne of Sharon staat aan de andere balie.

Helemaal klaar.

Scanner in de hand.

Vriendelijke glimlach.

"Ik kan u hier helpen hoor!"

Niets.

Iedereen blijft staan.

Alsof die tweede balie alleen zichtbaar is voor mensen met een speciale bril.

Misschien moeten we er tijdens de feestdagen een kerstboom met zwaailichten naast zetten.

Of een groot spandoek:

HIER STAAT OOK EEN MEDEWERKER. ECHT WAAR!

Dus lieve mensen, kijk even om je heen.

Zie je een vrije collega?

Dan mag je daar gewoon naartoe.

Wij bijten niet.

Nou ja...

Bij een heel hardnekkig Ansje laten we misschien even onze tanden zien. 😇

😤 ZUCHTEN HELPT NIET. SCHREEUWEN OOK NIET.

En dan komen we bij een klein, maar belangrijk verzoek.

Het wordt druk.

Heel druk.

En ja, soms moet je wachten.

Soms staat er een rij.

Soms heeft iemand vijf pakketjes.

Soms besluit onze printer dat hij met vervroegd pensioen wil.

En soms wil iemand uitgebreid weten waarom DPD zijn pakket niet thuis heeft bezorgd, maar bij DIT pakketpunt.

Alsof wij iedere ochtend persoonlijk met alle chauffeurs bespreken welke adressen we vandaag eens lekker gaan overslaan.

"Weet je wat? Die van Ans brengen we vandaag niet thuis. Gewoon voor de gezelligheid!"

Nee.

Wij bepalen niet waar de chauffeur jouw pakket aflevert.

Wij nemen het in ontvangst en zorgen dat je het kunt ophalen.

En dat doen we zo snel en netjes mogelijk.

Maar zuchten, snauwen, met je ogen rollen of tegen ons schreeuwen maakt de rij niet korter.

Sterker nog...

Het maakt de sfeer er meestal niet gezelliger op.

Een vriendelijk woord, een beetje geduld en een glimlach doen daarentegen wonderen.

En geloof me, wij helpen je echt niet sneller omdat je ons behandelt alsof we persoonlijk verantwoordelijk zijn voor alle ellende in de wereld.

Een beetje respect kost niets. Zelfs niet tijdens Black Friday. ❤️

❤️ EVEN GEEN GRAPJES… ONZE TOPPERS ACHTER DE BALIE

Tussen alle pakketgekte door wil ik ook even iets anders kwijt.

Want ik mag dan wel regelmatig de hoofdrol spelen in deze Pakketpraat, maar zonder de mensen om mij heen zou Craf10 er toch heel anders uitzien.

Allereerst mijn twee fantastische meiden: Daphne en Sharon. ❤️

Ze werken ontzettend hard, helpen honderden klanten, sjouwen met dozen, zoeken pakketjes, lossen problemen op en houden ondertussen ook nog de winkel draaiende.

En geloof me, dat is niet altijd makkelijk.

Zeker niet als het druk is, je zelf niet helemaal fit bent en je voor de zoveelste keer moet uitleggen dat een UPS-pakket écht niet zonder identiteitsbewijs mee mag.

Maar ze staan er. Met hun inzet, humor en gezelligheid.

En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Dan mijn vader Hans. ❤️

Die ons de afgelopen tijd enorm heeft geholpen in de winkel. De komende periode zal hij wat minder aanwezig zijn, omdat zijn aandacht en hulp thuis hard nodig zijn.

Pap, dank je wel voor alles wat je voor ons hebt gedaan en nog steeds doet. ❤️

En natuurlijk mijn partner Pim.

Die eigenlijk helemaal niet in de winkel hoeft te werken.

Maar die er tóch staat als het nodig is.

Even helpen met de pakketten, bijspringen als het druk is of gewoon zorgen dat ik niet volledig verdwijn onder een berg kartonnen dozen.

Hij heeft er niet voor gesolliciteerd, krijgt geen officiële functieomschrijving en toch wordt hij regelmatig ingezet als onze persoonlijke noodhulpdienst. 😂

En daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor.

Want een relatie met mij betekent blijkbaar niet alleen lief en leed delen, maar ook af en toe een paar honderd pakketjes.

Romantiek bij Craf10. Inclusief barcode. ❤️📦

Dus lieve Daphne, Sharon, pap en Pim...

Dank jullie wel.

Voor jullie inzet, geduld, hulp en vooral omdat jullie er zijn.

Jullie maken de drukke dagen draaglijker, de gekke momenten grappiger en mijn werk een stuk gezelliger.

En aan onze klanten wil ik daarom ook iets vragen:

Wees een beetje lief voor mijn mensen.

Ze zijn geen robots en al helemaal geen persoonlijke boksballen voor pakketfrustraties.

Het zijn mensen die iedere dag hun best doen, ook als het druk is of ze zelf niet helemaal lekker in hun vel zitten.

Een beetje geduld, respect en vriendelijkheid maakt voor hen een wereld van verschil.

En geloof me...

Als iemand onaardig doet tegen mijn team, komt mijn innerlijke Ans Anders ook naar boven.

Alleen is die van mij nét iets minder gezellig. 😇❤️

🎄 TOT SLOT… DE KARTONNEN KERSTDROOM

Dus daar gaan we.

Op naar Black Friday, Cyber Monday, Sinterklaas en Kerst.

De tijd van lichtjes, gezelligheid, cadeautjes en...

Een winkel vol karton.

Héél veel karton.

Ik heb voor de zekerheid alvast overwogen om een slaapzak tussen de pakketstellingen te leggen.

Dan hoef ik in december misschien niet eens meer naar huis.

Dora krijgt haar eigen schap.

Daphne en Sharon een thermoskan koffie.

En ik?

Ik vraag de kerstman om één heel bijzonder cadeau.

Geen parfum.

Geen sieraden.

Geen luxe vakantie.

Gewoon...

Een maand lang klanten die hun afhaalcode al klaar hebben staan.

Maar goed.

We moeten natuurlijk wel realistisch blijven.

Zelfs de kerstman kan geen wonderen verrichten. 😂

Laten we er samen een gezellige, drukke en vooral fijne feestperiode van maken!

Wij staan voor jullie klaar.

Met scanners, pakketjes, koffie en waarschijnlijk af en toe een lichtelijk hysterische blik.

En Ans?

Die staat vast binnenkort voor onze neus.

Met zeven retourpakketten.

Zonder labels.

En de mededeling:

"Ik heb eigenlijk een beetje haast."

Fijne feestdagen alvast, Ans. Wij ook. 😇

Tot de volgende Pakketpraat!

Liefs,

Lindsay | Craf10 ❤️



https://www.craf10.nl/post/pakketpraat-deel-21-de-pakketapocalyps-komt-eraan-en-ans-heeft-haar-qr-code-nog-niet-gevonde

31/10/2026

😈🧛‍♀️ Als zelfs mijn duiveltje vol bewondering naar de oppervampier kijkt… dan weet je dat er iets niet helemaal pluis is! 😂

Vandaag geen gewone werkdag bij Craf10, maar een griezelig gezellige Halloween-editie! 🎃🕸️

De oppervampier heeft de leiding, het duiveltje haalt kattenkwaad uit… en ondertussen proberen we ook nog gewoon te werken. 🦇🤣

Happy Halloween vanuit Craf10! 👻🖤

29/10/2026
28/10/2026

🎨✨ NIEUW BIJ CRAF10! ✨🎨

Er zijn weer héél veel leuke kleurboeken binnengekomen die je niet wilt missen! 😍

🏰 Disney Kleuren op Nummer – Laat je verrassen door de mooiste kleurplaten!

🩷 Jade Summer & Coco Wyo – Heerlijk ontspannen met de leukste Cozy kleurboeken!

Of je nu houdt van kleuren op nummer of lekker creatief aan de slag gaat met je stiften… er zit vast iets leuks voor je tussen! 🖍️💕

👇 Nu willen we het weten! Welk kleurboek zou jij als eerste meenemen? 😍

🏰 Disney 🩷 Jade Summer 🌸 Coco Wyo

Drop jouw favoriet in de reacties én tag je kleurmaatje! 👇💬

📍 Craf10 – Buitenbulkweg 10, Tiel

CozyColoring Kleurboeken CreatiefBezig Tiel

📦 PAKKETPRAAT – DEEL 20🎭 Mijn excuses, een verdwenen stem en Ans die om 10.00 uur al op oorlogspad wasLieve pakketvriend...
25/10/2026

📦 PAKKETPRAAT – DEEL 20
🎭 Mijn excuses, een verdwenen stem en Ans die om 10.00 uur al op oorlogspad was

Lieve pakketvrienden, pakketfanaten en trouwe Ansjes!

Allereerst wil ik mijn oprechte, diepgevoelde en uiteraard totaal niet sarcastische excuses aanbieden aan iedereen die door de vorige Pakketpraat bijna een hartverzakking kreeg. 😂

Want wat hebben we veel bezorgde klanten in de winkel gehad!

"LINDSAY! GAAN JULLIE ECHT STOPPEN MET HET PAKKETPUNT?!"

En ik? Ik heb me kostelijk vermaakt met al die reacties. Sorry. Een beetje dan. 😇

Dus voor iedereen die inmiddels op zoek was naar een nieuw pakketpunt, een verhuiswagen of psychologische ondersteuning:

WE STOPPEN NIET MET HET PAKKETPUNT!

Jullie mogen gewoon blijven komen met jullie pakketjes, retourtjes en creatieve verpakkingen.

Wij blijven ze met liefde aannemen.

Of weigeren.

Maar daar komen we zo nog op terug. 😏

🤐 DE WEEK WAARIN LINDSAY EINDELIJK HAAR MOND HIELD

Afgelopen week was ook mijn eigen persoonlijke feestje.

Verkoudheid. Keelpijn. Een getrokken kies. Een opgezette wang.

En als klap op de vuurpijl...

Mijn stem besloot ontslag te nemen.

Zonder opzegtermijn.

Gewoon weg.

Nu zullen sommige mensen denken:

"Goh. Eindelijk eens rust in die winkel."

Nou, geniet ervan. Dit is waarschijnlijk een unieke gebeurtenis. 😂

Ik klonk ongeveer als een combinatie van een oude dieselmotor en een zeehond met een zware rookverslaving.

En probeer dan maar eens duidelijk te maken dat je collega aan de andere balie beschikbaar is.

Normaal roep ik:

"Mijn collega kan u ook helpen hoor!"

Nu kwam er iets uit als:

"Khhh... hrrr... daaar..."

Geen reactie.

Ondertussen stond mijn collega gewoon klaar, terwijl de klant geduldig bij mij bleef wachten.

Ik heb serieus overwogen om een memobord aan te schaffen.

Met daarop:

"MIJN COLLEGA KAN U HELPEN!"

Of een spandoek:

"KIJK NAAR LINKS. DAAR STAAT OOK PERSONEEL."

Misschien een vlaggensysteem.

Groene vlag: collega beschikbaar.

Rode vlag: Lindsay kan niet praten.

Witte vlag: ik geef het op.

Gebarentaal leek me ook nog een optie, maar aangezien sommige mensen zelfs twee complete balies over het hoofd zien, vermoed ik dat subtiele handgebaren weinig verschil maken.

Volgende keer zet ik gewoon een bouwlamp op mijn collega.

Met zwaailicht.

En sirene.

Kijken of dat helpt. 😂

🐶 DORA – DE WERKELIJKE BAAS VAN CRAF10

En toen kwam ik nog ergens achter.

Iets wat mijn ego toch een klein beetje heeft beschadigd.

Na het trekken van mijn kies ging ik samen met Dora naar huis.

Dora is namelijk mijn persoonlijke traumahond.

Mijn knuffeltherapeut.

Mijn emotionele ondersteuning op vier pootjes.

Maar toen kwamen de klanten.

En vooral de kinderen.

"WAAR IS DORA?!"

"IS DORA ER NIET VANDAAG?!"

"WANNEER KOMT DORA WEER?!"

Wat lief, dacht ik nog.

Tot ik me realiseerde dat niemand vroeg:

"Goh, waar is Lindsay eigenlijk?"

Nee hoor.

Dora afwezig?

NATIONALE CRISIS.

Lindsay afwezig?

Ach.

Als er maar iemand pakketjes scant.

Dus inmiddels weet ik hoe de verhoudingen liggen binnen Craf10.

Ik dacht altijd dat ik de eigenaresse was.

Maar blijkbaar ben ik gewoon de vrouw die de administratie doet voor Dora's ontmoetingscentrum.

Binnenkort maar een nieuw naambordje:

🐾 DORA – DIRECTEUR KLANTRELATIES

Lindsay – ondersteunend personeel.

En eerlijk?

Dora krijgt waarschijnlijk nog betere beoordelingen ook.

Zij hoeft alleen maar lief te kijken.

Ik moet ondertussen uitleggen waarom iemand zijn UPS-pakket niet zonder legitimatie meekrijgt.

Wat een leven. 😂

🪪 ANS EN HET MYSTERIE VAN DE VERDWENEN IDENTITEIT

Want ja hoor.

Ook deze week hadden we weer klanten die hun UPS-pakket wilden ophalen zonder identiteitsbewijs.

"Ik kom mijn pakket ophalen!"

Helemaal gezellig.

"Mag ik je identiteitsbewijs even zien?"

Ans kijkt me aan alsof ik zojuist om haar pincode, geboorteakte en een DNA-monster heb gevraagd.

"HUH? WAAROM?!"

Omdat het een UPS-pakket is, Ans.

"Maar ik weet toch hoe ik heet?!"

Dat geloof ik onmiddellijk.

Maar ik moet dat ook kunnen controleren.

"Maar het is MIJN pakket!"

Dat zeg jij.

Maar stel je eens voor dat wij aan iedereen die zegt dat iets van hem is zomaar pakketjes meegeven.

Dan wordt het hier een soort gratis verrassingswinkel.

"Goedemiddag, ik ben Ans en ik kom een pakket ophalen."

"Prima! Kies maar iets uit het schap!"

Nee.

Zo werkt het niet.

Dus lieve mensen:

UPS-pakket ophalen? Neem je geldige identiteitsbewijs mee.

Dat scheelt ons een discussie.

En jou een extra wandeling.

Al is dat laatste natuurlijk wel weer goed voor je stappenteller. 😇

📦 10.00 UUR – ANS HEEFT ER ZIN IN!

En dan nu een bijzonder gezellig momentje.

Een nieuwe dag.

De winkel gaat open.

10.00 uur.

Ik ben er klaar voor.

Kopje koffie achter de kiezen.

Een nieuwe dag, nieuwe kansen!

En daar komt Ans.

De allereerste klant van de dag.

"Ik kom een pakket ophalen."

Prima!

"Heeft u een afhaalcode of track & trace code?"

"Nee."

Oké.

"Weet u welke vervoerder het is?"

"Geen idee."

Kijk.

Dat wordt een leuke speurtocht.

We hebben hier meerdere vervoerders, honderden pakketten en helaas nog geen glazen bol achter de balie.

Dus zonder code én zonder vervoerder wordt het toch wat lastig.

Ans besluit de verzender te bellen.

Prima plan.

Dacht ik.

Want vervolgens hoor ik haar op behoorlijk onvriendelijke toon zeggen:

"JA, IK STA HIER NU BIJ DAT PAKKETPUNT, MAAR DIE MEVROUW ACHTER DE BALIE WIL MIJ NIET HELPEN!"
..

Pardon?

IK WIL U NIET HELPEN?!

Ik vraag netjes om een code.

Ik vraag welke vervoerder het is.

En mevrouw besluit ter plekke dat ik blijkbaar mijn medewerking weiger.

Nou Ans.

Dat is wel een bijzondere conclusie.

Zelfs de klant die op dat moment aan mijn balie stond, keek verbaasd op.

Die dacht waarschijnlijk hetzelfde als ik:

Wat gebeurt hier nou weer?

Ik heb nog overwogen mijn collega te vragen om Ans verder te helpen.

Niet omdat ik niet wilde helpen.

Maar omdat ik mijn toch al gehavende stem liever niet wilde verspillen aan een discussie die nergens over ging.

Helaas.

Het universum besloot anders.

Ans was voor mij.

Uiteindelijk kwam daar dan toch de verlossing.

Een track & trace code!

HALLELUJA! 🎉

En kijk eens aan.

DPD.

Met een naam erbij.

Nu konden we ineens wél iets.

En toen bleek ook nog hoe het pakket bij ons terecht was gekomen.

Het was namelijk eerst op een verkeerd adres bezorgd.

De bewoner van dat adres was zo vriendelijk geweest om het pakket bij ons af te geven, zodat de rechtmatige ontvanger het alsnog kon ophalen.

Wij hadden het vervolgens netjes via DPD ingescand, zodat de klant een melding kon krijgen waar het pakket lag.

Met andere woorden:

Een wildvreemde had de moeite genomen om het pakket naar ons te brengen.

Wij hadden het netjes verwerkt.

En Ans kwam vervolgens verhaal halen alsof wij persoonlijk haar pakket ergens in een weiland hadden gedumpt.

Ik heb haar dan ook vriendelijk, maar inmiddels behoorlijk duidelijk verteld dat ik haar manier van communiceren niet bepaald prettig vond.

Dat ik haar gewoon probeerde te helpen.

En dat een beetje fatsoen richting de mensen die moeite doen om haar pakket alsnog bij haar te krijgen, misschien geen overbodige luxe zou zijn.

Ans vond mijn werkwijze maar vreemd.

Nou Ans...

Ik vond jouw werkwijze ook bijzonder.

Maar goed.

Pakket gevonden.

Pakket mee.

Veel plezier ermee.

En...

Liever niet tot ziens. 😇

Ik keek op de klok.

10.00 uur.

De eerste klant.

De toon was gezet.

Nog maar zevenenhalf uur te gaan.

Wat een heerlijke baan heb ik toch. 😂

📏 DE GROTE DOOS VAN ANS

En dan hadden we ook weer een paar prachtige exemplaren.

Pakketten waarvan je denkt:

"Goh, daar zou je een complete studentenkamer in kunnen beginnen."

En die moesten natuurlijk met Mondial Relay mee.

Bij ons hangt inmiddels een overzicht met de maximale afmetingen van de verschillende vervoerders.

Maar Ans had een doos.

Een grote doos.

Een héél grote doos.

"Die moet met Mondial Relay."

Nou Ans...

Volgens de regels waar wij mee werken, mag de som van lengte, breedte en hoogte maximaal 150 centimeter zijn.

150 CENTIMETER.

Dus niet:

"Hij is maar 140 centimeter lang, dus dat kan!"

Nee.

Lengte + breedte + hoogte.

Drie getallen.

Eén optelsom.

Als jouw doos bijvoorbeeld 100 centimeter lang, 40 centimeter breed en 30 centimeter hoog is...

Dan komen we uit op 170 centimeter.

En 170 is meer dan 150.

Zelfs op vrijdagmiddag.

Zelfs als het regent.

Zelfs als je héél boos naar mij kijkt.

"Maar kunnen jullie geen uitzondering maken?"

Nee Ans.

Wij zijn een pakketpunt.

Geen internationale commissie voor het aanpassen van doosafmetingen.

Dus wordt jouw pakket geweigerd omdat het te groot is?

Word dan alsjeblieft niet boos op ons.

Wij hebben die afmetingen niet verzonnen.

En dat formulier hangt er niet voor de gezelligheid.

Al overweeg ik inmiddels wel om er een grote rode pijl boven te hangen.

LEZEN VOORDAT U GAAT SCHELDEN. 😂

📱 VINTEDGO EN HET PAKKET DAT WEL WEG WAS, MAAR TOCH NIET

En dan hadden we ook nog een technisch hoogstandje.

VintedGo.

Er was een storing waardoor Vinted bij sommige klanten aangaf dat hun pakket niet verzonden was.

Terwijl wij het gewoon netjes hadden ingescand.

Piep.

Scan verwerkt.

Pakket aangenomen.

Klaar.

Maar op Vinted stond:

"Pakket nog niet verzonden."

En daar kwamen de WhatsAppjes.

"Hebben jullie mijn pakket wel gescand?"

"Waar is mijn pakket gebleven?!"

Meerdere klanten hadden hetzelfde probleem.

En wij konden alleen uitleggen dat de pakketten correct waren ingescand, maar dat de status door een storing niet goed werd weergegeven.

Het pakket was dus niet ineens door een zwart g*t achter onze balie verdwenen.

Hoewel...

Met de hoeveelheid pakketten die hier dagelijks voorbijgaat, zou een extra dimensie soms best handig zijn.

Daar kunnen we dan alle veel te grote dozen in bewaren.

Wij begrijpen natuurlijk dat zo'n verkeerde status vervelend is.

Maar helaas kunnen wij niet met een schroevendraaier in de software van Vinted kruipen om het even te repareren.

Dus als er een storing is, kijken we graag met je mee naar wat we kunnen controleren.

Maar niet alles wat er digitaal misgaat, ontstaat achter onze balie.

En nee Ans...

Dat lossen we niet op door nóg een keer boos op de verzendstatus te drukken. 😉

❤️ TOT SLOT...

Voor iedereen die vorige week van schrik bijna zijn pakketje liet vallen: jullie kunnen weer rustig slapen.

Wij blijven gewoon lekker doorgaan met het pakketpunt.

Of jullie daar na twintig afleveringen Pakketpraat nog steeds zo blij mee zijn, is natuurlijk een tweede. 😇

Inmiddels heeft mijn wang gelukkig weer normale afmetingen aangenomen en begint mijn stem ook weer aardig op die van mezelf te lijken.

Dus morgen sta ik gewoon weer stralend achter de balie.

Nou ja...

Stralend totdat de eerste Ans binnenkomt. 😂

En Dora?

Die blijft voorlopig gewoon de échte publiekstrekker.

Ik zal me wel blijven bezighouden met de pakketjes.

En Ans zien we vast volgende week weer.

Waarschijnlijk zonder identiteitsbewijs, zonder afhaalcode en met een doos die drie keer te groot is.

Maar uiteraard mét de mededeling dat wij haar niet willen helpen.

Ik voel mijn keelpijn nu alweer terugkomen. 😂

En nu nog even iets anders...

📦 PAKKETPRAAT... HET BOEK?!

We zitten inmiddels alweer op deel 20! En nu vraag ik me iets af...

Als we straks de 25 Pakketpraatjes hebben bereikt, zal ik ze dan bundelen in een écht boekje?

25 afleveringen vol pakketleed, bijzondere klanten, sarcastische opmerkingen en natuurlijk onze geliefde Ans Anders. 😇

Een leuk boekje voor op de bank, op het toilet of als cadeau voor iemand die zelf ook weleens een klein Ansje is. 🤣

Maar nu even serieus... zouden jullie zo'n boekje daadwerkelijk kopen en lezen?

Of vinden jullie mijn geklaag één keer per week eigenlijk al meer dan genoeg? 😂

Ik ben oprecht benieuwd! Laat het weten in de reacties!

Tot de volgende Pakketpraat!

Liefs,Lindsay | Craf10 ❤️

🎴 𝐃𝐎𝐍𝐃𝐄𝐑𝐃𝐀𝐆𝐀𝐕𝐎𝐍𝐃 = 𝐓𝐂𝐆-𝐒𝐏𝐄𝐄𝐋𝐀𝐕𝐎𝐍𝐃 𝐁𝐈𝐉 𝐂𝐑𝐀𝐅𝟏𝟎! 🎴Goed nieuws! Onze 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐞𝐭𝐚𝐠𝐞 𝐢𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐛𝐨𝐮𝐰𝐝 en vanaf nu ben je daar 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞...
24/10/2026

🎴 𝐃𝐎𝐍𝐃𝐄𝐑𝐃𝐀𝐆𝐀𝐕𝐎𝐍𝐃 = 𝐓𝐂𝐆-𝐒𝐏𝐄𝐄𝐋𝐀𝐕𝐎𝐍𝐃 𝐁𝐈𝐉 𝐂𝐑𝐀𝐅𝟏𝟎! 🎴

Goed nieuws! Onze 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐞𝐭𝐚𝐠𝐞 𝐢𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐛𝐨𝐮𝐰𝐝 en vanaf nu ben je daar 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠𝐚𝐯𝐨𝐧𝐝 welkom voor een gezellige 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐞 𝐓𝐂𝐆-𝐬𝐩𝐞𝐞𝐥𝐚𝐯𝐨𝐧𝐝 𝐛𝐢𝐣 𝐂𝐫𝐚𝐟𝟏𝟎 / 𝐓𝐂𝐆 𝐓𝐢𝐞𝐥!🙌

Speel jij 𝐏𝐨𝐤𝐞́𝐦𝐨𝐧, 𝐘𝐮-𝐆𝐢-𝐎𝐡!, 𝐃𝐢𝐬𝐧𝐞𝐲 𝐋𝐨𝐫𝐜𝐚𝐧𝐚, 𝐌𝐚𝐠𝐢𝐜: 𝐓𝐡𝐞 𝐆𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠, 𝐎𝐧𝐞 𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝐂𝐚𝐫𝐝 𝐆𝐚𝐦𝐞 of een andere TCG? Dan ben je van harte welkom! 🃏✨

Of je nu net begint, fanatiek speelt of gewoon andere liefhebbers wilt ontmoeten — onze speelavond is dé plek om samen te komen, decks uit te proberen, te ruilen, te oefenen en vooral gezellig te spelen.

📅 𝐄𝐥𝐤𝐞 𝐝𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠𝐚𝐯𝐨𝐧𝐝
🕖 𝐕𝐚𝐧 𝟏𝟗.𝟎𝟎 𝐭𝐨𝐭 𝟐𝟏.𝟎𝟎 𝐮𝐮𝐫
📍 𝐂𝐫𝐚𝐟𝟏𝟎 / 𝐓𝐂𝐆 𝐓𝐢𝐞𝐥 – 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐞𝐭𝐚𝐠𝐞

🪑 𝐕𝐫𝐢𝐣𝐞 𝐢𝐧𝐥𝐨𝐨𝐩
Je mag gewoon binnenlopen en meedoen!
We hebben op dit moment 𝟕 𝐭𝐚𝐟𝐞𝐥𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝟐 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧𝐞𝐧 𝐩𝐞𝐫 𝐭𝐚𝐟𝐞𝐥, dus plek voor 14 spelers tegelijk.

✅ 𝐖𝐢𝐥 𝐣𝐞 𝐳𝐞𝐤𝐞𝐫 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐚𝐟𝐞𝐥?
Dan is reserveren vooraf een pré.

🚗 𝐆𝐫𝐚𝐭𝐢𝐬 𝐩𝐚𝐫𝐤𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐝𝐞𝐮𝐫
🛗 𝐋𝐢𝐟𝐭 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠
📶 𝐆𝐫𝐚𝐭𝐢𝐬 𝐰𝐢𝐟𝐢 𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐢𝐤𝐛𝐚𝐚𝐫
👥 𝐏𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧𝐞𝐞𝐥 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐯𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐓𝐂𝐆

Dus: neem je deck mee, spreek je vrienden aan en kom gezellig langs op onze vernieuwde eerste etage! 🔥

Tag jouw speelmaatje hieronder en kom donderdagavond langs bij 𝐂𝐫𝐚𝐟𝟏𝟎 / 𝐓𝐂𝐆 𝐓𝐢𝐞𝐥! 👇

🎨💕 Cosy Kleuravonden bij Craf10! 💕Zin in een gezellige, creatieve avond? Kom lekker kleuren, kletsen en ontspannen tijde...
22/10/2026

🎨💕 Cosy Kleuravonden bij Craf10! 💕

Zin in een gezellige, creatieve avond? Kom lekker kleuren, kletsen en ontspannen tijdens onze Cosy Kleuravonden! 🖍️☕

📅 Wanneer?
Donderdag 12 november
Woensdag 18 november
Vrijdag 27 november

🕖 Tijd: 19:00 – 21:00 uur

📍 Locatie: Craf10 in Tiel

💰 Entree: €5,- per persoon

☕ Koffie en thee gratis! Frisdrank tegen betaling verkrijgbaar.

🎨 Vanaf 14 jaar

Neem je eigen kleurboeken, stiften, potloden of andere kleurspulletjes mee en schuif gezellig aan!

💕 Maximaal 12 personen per avond, dus vol = vol!

Geen workshop, geen verplichtingen, gewoon twee uurtjes gezellig samen creatief bezig zijn! 🥰

💻 Aanmelden kan uitsluitend via onze website!

Ga naar www.craf10.nl en klik op het kopje ‘Workshops’ om je plekje te reserveren.

Aanmelden via berichten of in de winkel is niet mogelijk.

📦 PAKETPRAAT – DEEL 19 De dag dat ik de stekker eruit trok... 😱Lieve pakketvriendjes, pakketvijandjes en iedereen die er...
18/10/2026

📦 PAKETPRAAT – DEEL 19 De dag dat ik de stekker eruit trok... 😱

Lieve pakketvriendjes, pakketvijandjes en iedereen die ergens daartussenin zweeft.
Vandaag moet ik jullie iets vertellen.
Iets waarvan ik zelf nooit had gedacht dat ik het ooit zou zeggen.
Maar voordat ik zover ben, neem ik jullie eerst even mee naar een bijzondere dag.
Een dag die begon als een sprookje.
En eindigde als een aflevering van een horrorserie waar zelfs Stephen King van zou zeggen: “Nou meid, dit is wel een beetje overdreven.”

🌈 09.00 uur – Welkom in het pakketparadijs

Ik kwam de winkel binnen.
Mijn collega was al druk bezig met de voorbereidingen. De koffie stond klaar, de scanners waren opgeladen en zelfs de printer had besloten vandaag eens normaal te functioneren.
De lampjes boven de balie brandden gezellig.
Mijn haar zat zowaar goed.
Dat laatste had eigenlijk al een waarschuwing moeten zijn.

Om precies 10.00 uur ging de deur open.
En daar stond de eerste klant.
“Goedemorgen! Wat fijn dat jullie er zijn. Ik kom een pakketje afgeven.”
Ik knipperde even.
Goedemorgen?
Wat fijn?
Geen “HEEEEJ!”, geen “Bro!”, geen “Hé roze!”?

De mevrouw legde een keurig ingepakte doos op de balie.
Een échte doos.
Met rechte hoeken.
Dichtgeplakt met normale tape.
Een verzendlabel, netjes uitgeprint, volledig zichtbaar en zelfs op de juiste kant geplakt.

Ik voelde een traantje opkomen.
“Mevrouw... mag ik u misschien even vasthouden?”
Mijn collega keek verbaasd op van de scanner.
Ze was duidelijk nog niet voorbereid op zoveel emotie vóór de eerste koffiepauze.
De mevrouw lachte vriendelijk.
“Wat lief! Maar ik moet weer verder. Fijne werkdag!”

En toen gebeurde er iets nóg bijzonders.
Ze liep gewoon weg.
ZONDER eerst te vragen of ik zeker wist dat haar pakket morgen zou aankomen.

🦄 11.30 uur – Het wonder zet zich voort
De ene na de andere klant kwam binnen.
Iedereen begroette ons.
Iedereen had zijn pakket klaar.
Iedereen wist bij welke vervoerder hij moest zijn.
Niemand stond aan de balie een QR-code te zoeken tussen 847 screenshots van zijn kat, de boodschappenlijst van vorige week en een vakantiefoto uit 2019.

Een meneer kwam zijn UPS-pakket ophalen.
“Goedemorgen, ik heb mijn legitimatie alvast klaargelegd.”
Mijn collega liet bijna de scanner vallen.
Ik moest even gaan zitten.
Een andere klant zei:
“Ik zie dat jullie bezig zijn, hoor. Ik wacht rustig even.”
RUSTIG.
WACHTEN.

Mijn collega keek mij aan.
Ik keek haar aan.
“Is er ergens een verborgen camera?”
“Ik weet het niet, maar als dit zo doorgaat, wil ik hier wel oud worden.”
Volgens mij hoorde ik ergens engelen zingen.

Zelfs de pakketbezorgers waren op tijd, vriendelijk en hadden alle zendingen correct gebracht en opgehaald, zonder klagen en zeuren dat we weer eens heel veel hadden.

Er was geen pakket kwijt.
Geen pakket verkeerd gesorteerd.
Geen retourtermijn verstreken.
En niemand vroeg of we even achterin wilden kijken naar een pakket dat volgens de track & trace nog ergens in België lag.

De lampjes boven de balie leken bijna een hemelse gloed te verspreiden.
Het was prachtig.
Ik begon serieus te overwegen om een gedichtenbundel te schrijven.

Ode aan de doos.
Liefde tussen twee verzendlabels.
Vijftig tinten plakband.

☀️ 14.00 uur – Het onmogelijke gebeurt
Daar kwam ze.
Ans Anders.
Mijn fictieve vaste klant.
De vrouw die normaal gesproken een complete klantenservicecrisis kan veroorzaken met één boterhamzakje en een verkeerd gelezen e-mail.
Ik voelde mijn linkeroog alvast trillen.
Maar Ans glimlachte.

“Goedemiddag Lindsay! Ik heb mijn pakketje netjes ingepakt. Het label zit erop, ik heb gecontroleerd of ik bij het juiste pakketpunt ben en ik wilde jullie eigenlijk alleen even bedanken voor al het harde werk.”

Stilte.
Ik keek haar aan.
Ze keek terug.
Mijn collega keek op van haar werk.
“Is dat... Ans?”
Ik knikte langzaam.
“Volgens mij wel.”
“Moeten we iemand bellen?”

Ans gaf ons een doos chocolaatjes.
CHOCOLAATJES.
Geen klachten.
Geen dreigementen met slechte Google-reviews.
Geen discussie over een pakket dat ze zeven weken geleden had moeten ophalen.

Gewoon chocola.

Mijn collega fluisterde:
“Lindsay... ik vertrouw dit niet.”
En eerlijk?
Ik ook niet.

🌩️ 15.00 uur – Ergens ging het mis
De lampjes boven de balie flikkerden.
Eén keer.
Twee keer.
Ik keek omhoog.
“Zal wel een los contactje zijn.”
De deur vloog open.

“HEEEEEJ ROZE! WAAR MOET DEZE HEEN?!”
Een meneer gooide een pakket op de balie.
Nou ja, pakket...
Het leek op een vuilniszak die een gevecht had verloren met een grasmaaier.
Er staken twee tafelpoten uit.
Een hoek was dichtgemaakt met schilderstape.
De andere hoek met iets wat verdacht veel leek op een pleister.
“Kan dit zo mee?”

Ik keek ernaar.
“Nou meneer, ik denk dat zelfs de vuilniswagen dit zou weigeren.”
“JA MAAR IK HEB HET TOCH INGEPAKT?!”

En daar was het.
Dat bekende gevoel.
Mijn ooglid begon weer te dansen.
Mijn collega keek naar de lampjes.
Die flikkerden opnieuw.
“Lindsay... volgens mij krijgen we onweer.”
“Dat is geen onweer, schat. Dat is mijn geduld dat kortsluiting maakt.”

🔥 15.15 uur – De poorten van de pakkethel openen zich
Binnen vijf minuten stond de winkel vol.
Niet met klanten.
Maar met problemen op twee benen.
De eerste mevrouw wilde een pakket ophalen.
Geen code.
Geen legitimatie.
Geen naam.
Maar ze wist wel dat het een bruine doos was.
“Dan weten jullie toch welke het is?”
Natuurlijk, mevrouw.
Tussen de honderden dozen is die ene bruine doos natuurlijk meteen herkenbaar.
Naast haar stond een meneer die een retour wilde afgeven.
Het pakket was verpakt in een boterhamzakje.
Een gebruikt boterhamzakje.
Met kruimels.
“Kan dit zo?”
“Zit er nog kaas in, meneer? Dan kan ik het misschien als lunch declareren.”

Achter hem stond een vrouw met een pakket van bijna 2 meter hoog.
“Ik heb een QR-code.”
“Voor welke vervoerder?”
“Weet ik niet.”
“Waar moet het heen?”
“Weet ik niet.”
“Wilt u een verzendbevestiging?”
“Weet ik niet.”

Maar ze wist gelukkig wél dat ze haast had.
Dat scheelde.

Mijn collega stond inmiddels achter de andere scanner.
Daar had iemand een pakket aangeboden dat volledig was ingepakt met aluminiumfolie.
“Waarom zit hier aluminiumfolie omheen?” vroeg ze.
“Dan kan niemand zien wat erin zit.”
“Dat klopt, meneer. Zelfs de scanner weet niet meer wat hij ermee moet.”
De lampjes begonnen nu serieus te knipperen.

Ik keek naar mijn collega.
Zij keek terug.
Haar gezicht had inmiddels dezelfde uitdrukking als iemand die net ontdekt heeft dat de laatste reddingsboot zonder haar is vertrokken.

😈 16.00 uur – Ans Anders en de zeven plagen
En toen kwam Ans terug.
Maar dit was niet de Ans van de chocolaatjes.
Nee.
Dit was Ans 2.0.
De eindbaas.
De pakketversie van Voldemort, maar dan met een boodschappentas en een verlopen retourcode.
“LINDSAY! MIJN PAKKET IS KWIJT!”
“Goedemiddag Ans. Welk pakket?”
“DIE VAN VORIGE MAAND!”
“Welke vervoerder?”
“DAT MOET JIJ TOCH WETEN?!”
“Heb je een track & trace?”
“NEE!”
“Een verzendbewijs?”
“NEE!”
“Een naam?”
“JA, ANS! DAT WEET JE TOCH?!”

Achter haar begon een meneer te klagen dat hij al drie minuten stond te wachten.
Een andere klant wilde weten waarom zijn thuisbezorging niet was gelukt.
Iemand vroeg of wij ook even zijn pakket konden inpakken.
Een vrouw wilde haar pakket ophalen dat bij een pakketpunt in Utrecht lag.
En een man met een motorhelm op vroeg waarom mijn collega hem niet verstond.
Ondertussen ging de telefoon.
De zakelijke WhatsApp piepte.
Er kwam een pakketbezorger binnen met 86 pakketten, waarvan er volgens zijn scanner 112 moesten zijn.

Mijn collega stond inmiddels met twee scanners tegelijk in haar handen.
“LINDSAY! DEZE DOET HET NIET MEER!”
“Welke?!”
“GEEN IDEE! IKZELF DENK IK!”

Boven de balie knipperden de lampjes nu alsof we midden in een discotheek stonden.
Alleen ontbraken de muziek, de cocktails en de mogelijkheid om vrijwillig naar huis te gaan.
Ik keek naar de nooduitgang.

Heel even overwoog ik een carrièreswitch.
Boswachter.
Vuurtorenwachter.
Professioneel boomknuffelaar..
Iets met bomen.
Bomen hebben geen QR-codes.

🔥 16.30 uur – Zelfs de versterking heeft versterking nodig
Inmiddels waren we op een punt beland waarop zelfs de scanners waarschijnlijk ontslag wilden nemen.

Sharon stond achter de balie met de blik van iemand die zojuist haar laatste beetje levensvreugde had ingeleverd bij DHL.

Daphne probeerde een mevrouw uit te leggen dat een QR-code voor Vinted GO niet automatisch werkt bij UPS.

“Maar het is toch allemaal hetzelfde?!”
“Nee mevrouw, dat is het dus niet.”
“JA MAAR HET ZIJN TOCH ALLEMAAL PAKKETJES?!”
Daphne keek mij aan.
Ik zag haar ziel langzaam haar lichaam verlaten.
En toen kwam Hans binnen.
Mijn vader.

De man die normaal gesproken om de woensdag komt helpen.
Het was niet eens woensdag.
“Wat doe jij hier, pa?”
“Geen idee. Ik kreeg ineens het gevoel dat er iets verschrikkelijks aan de hand was.”
Hij keek naar de rij.
Naar de stapel pakketten.
Naar een meneer die een fietswiel probeerde te verzenden in een Albert Heijn-tas.
“Ach, lieve hemel.”
En toen...
Daar was hij.
Pim.
Mijn partner.
Mijn reddende engel.
De man die normaal gesproken precies op het juiste moment verschijnt als de vervoerders binnenkomen en het pakketgeweld losbarst.

Hij keek naar de chaos.
Naar Sharon.
Naar Daphne.
Naar Hans.
En uiteindelijk naar mij.
“Wat is hier in godsnaam gebeurd?”
“Ans.”
Meer hoefde ik niet te zeggen.
Pim knikte langzaam.
Draaide zich om.
En liep terug richting de deur.

“PIM! WAAR GA JE HEEN?!”
“Even kijken of de auto nog start. Misschien kunnen we allemaal vluchten.”

Op dat moment knipperden alle lampjes boven de balie tegelijk.
De scanner begon uit zichzelf te piepen.
En ergens achter in de winkel riep iemand:

“HEBBEN JULLIE OOK PLAKBAND?!”

Ik keek naar mijn complete team.
De meiden.
Mijn vader.
Mijn partner.
De mensen die normaal gesproken samen met mij iedere dag weer de boel draaiende houden.

En dacht:

Als zelfs deze mensen me niet meer kunnen redden... dan is het echt tijd om de stekker eruit te trekken.

💀 17.29 uur – De laatste druppel
Nog één minuut.
Nog zestig seconden.
Dan konden we de deur sluiten.
Ik zag het licht aan het einde van de tunnel.

Of wacht.
Dat was het laatste lampje boven de balie dat nog normaal brandde.
Totdat...
De deur openging.

Daar stond een vrouw met drie boodschappentassen, een kinderwagen en een doos ter grootte van een wasmachine.

“BEN IK NOG OP TIJD?!”
Ik keek op de klok.
17.29 uur.
Technisch gezien wel.
Emotioneel gezien was ik al sinds 15.15 uur gesloten.

“Wat kan ik voor u doen?”
“Ik moet zes pakketten versturen, maar ik moet ze nog even inpakken. Hebben jullie toevallig dozen, tape, een printer en een schaar? En ik weet de adressen nog niet helemaal.”

Mijn collega legde heel langzaam haar scanner neer.
Ik hoorde haar zachtjes mompelen:
“Ik had ook gewoon bij een bibliotheek kunnen gaan werken.”

Ik voelde iets knappen.
Niet mijn geduld.
Dat lag al ergens tussen de boterhamzakjes en de tafelpoten.
Nee.
Ergens diep vanbinnen brak mijn laatste restje vertrouwen in de beschaving.

En toen vroeg de vrouw:

“O, en snel een beetje, want ik heb haast.”

Het laatste lampje boven de balie knipperde.
En ging uit.

🪦 17.30 uur – Het einde van een tijdperk
Ik draaide het bordje om.

GESLOTEN.

Mijn collega's keken me aan.
“Lindsay? Gaat het?”

Ik antwoordde niet meteen.
Ik keek naar de balie.
Naar de scanners.
Naar de stapels pakketten.
Naar de plek waar we iedere dag weer honderden mensen proberen te helpen.
En ineens voelde ik alleen nog maar vermoeidheid.
“Ik denk dat het genoeg is geweest.”
Mijn collega's keken me verbaasd aan.

“Wat bedoel je?”
Ik haalde diep adem.
“Ik stop ermee.”
Het bleef stil.
Geen scanner die piepte.
Geen telefoon.
Geen klanten die riepen.
Zelfs de lampjes boven de balie bleven uit.
“Ik kan dit niet meer. Niet op deze manier.”

Niemand zei iets.

Sharon legde haar scanner neer.
Daphne keek naar de vloer.
Mijn vader zuchtte zachtjes.
En dat was eigenlijk het moment waarop ik wist dat mijn besluit vaststond.

💔 Lieve lezers, dit was het dan...

Ik had nooit gedacht dat ik dit zou schrijven.

Toen we begonnen met Pakketpraat, was het vooral bedoeld om jullie een kijkje te geven achter de schermen van ons pakketpunt.
Met een beetje humor.
Een flinke dosis sarcasme.
En natuurlijk onze inmiddels beroemde Ans Anders.

Wat begon als een paar grappige verhalen, groeide uit tot iets waar ik iedere week weer met plezier aan werkte.

Jullie reacties, jullie herkenning, de mensen die in de winkel kwamen vertellen dat ze weer zo hadden gelachen...
Het heeft me oprecht ontzettend veel gedaan.

Maar achter al die grappen zit natuurlijk ook een werkelijkheid.
Lange dagen.
Veel verantwoordelijkheid.
Altijd proberen iedereen te helpen.

En soms het gevoel dat, hoe hard je ook werkt, het nooit genoeg is.
We hebben met ons team heel veel mooie momenten meegemaakt.
Gelachen om de gekste situaties.
Elkaar aangekeken en zonder één woord precies geweten wat de ander dacht.
Maar vandaag was de dag waarop ik besefte dat ik een grens had bereikt.
Daarom heb ik besloten om te stoppen met het pakketpunt.
En daa**ee komt er ook een einde aan Pakketpraat.

Geen nieuwe avonturen van Ans.
Geen nieuwe verhalen vanaf de balie.
Geen wekelijkse dosis pakketchaos.

Ik wil mijn collega's bedanken, die iedere dag weer met mij in de drukte staan.

En natuurlijk jullie.
Voor het lezen.
Voor het lachen.
Voor alle lieve reacties.
En vooral voor het feit dat jullie van onze kleine, soms behoorlijk chaotische wereld iets bijzonders hebben gemaakt.

Sommige hoofdstukken sluit je niet omdat je ze niet meer mooi vindt.

Maar omdat het tijd is om verder te gaan.

Dank jullie wel voor alles.

Liefs,

Lindsay ❤️
..
..
..

⏰ PIEP. PIEP. PIEP. PIEP.
“WAT DE...?!”
Ik schoot overeind.
Mijn hart bonsde.
Mijn haar stond alle kanten op.
Dora lag naast het bed en keek me aan alsof ik persoonlijk verantwoordelijk was voor het verstoren van haar schoonheidsslaap.

Ik keek om me heen.
Mijn slaapkamer.
Mijn wekker.
Mijn eigen vertrouwde chaos.
Ik had gedroomd.
GEDROOMD!
Het perfecte pakketparadijs.
De complete pakkethorror.
De knipperende lampjes.
Mijn dramatische ontslag.
Mijn emotionele afscheidsbrief.
ALLES.

Ik liet me achterover op mijn kussen vallen.
Dora geeuwde
Ik keek naar de klok.
En toen begon ik te lachen.
Want natuurlijk stop ik niet zomaar met het pakketpunt.

En Pakketpraat?

Ach, lieve mensen.
Zolang er mensen zijn die een pakket in een diepvrieszak stoppen en denken dat een QR-code een soort toverspreuk is...
Heb ik voorlopig nog genoeg te schrijven.
Dus nee.
Geen afscheid.
Geen stekker eruit.
Geen dramatisch slothoofdstuk.

Jullie zijn nog lang niet van me af. 😈

En Ans?

Die zullen wij iedere dag gewoon weer zien in onze winkel.

Al heb ik soms het vermoeden dat ze zich stiekem vermenigvuldigt zodra ik de winkel open.

❤️ Tot slot

Voor iedereen die even dacht dat dit écht het einde was...

SORRY! 😂

En voor iedereen die nu teleurgesteld is dat we tóch doorgaan...

Ook sorry
Een klein beetje dan.

Want morgen staan we gewoon weer klaar.

Met de scanners.
Met de pakketjes.
Met mijn collega's.
En met mijn roze haar, dat waarschijnlijk tegen het einde van de dag weer drie tinten grijzer is geworden.

Dus kom gezellig langs.
Zeg even hoi.
Neem je code mee.
Pak je pakket fatsoenlijk in.
En vergeet vooral je goede humeur niet.
Dan maken we er samen misschien ooit écht zo'n perfecte pakketdag van.

Al geloof ik persoonlijk eerder dat Dora morgen de administratie gaat doen.

Tot de volgende Pakketpraat!

Liefs,
Lindsay & het team van Craf10 📦❤️

P.S. Mocht je binnenkort de lampjes boven de balie zien knipperen, ren dan niet meteen naar buiten. Het kan gewoon een technisch mankement zijn. Of Ans staat voor de deur. In dat laatste geval: red jezelf. 😂

Adres

Buitenbulkweg 10
Tiel
4005LA

Openingstijden

Maandag 12:00 - 17:00
Dinsdag 10:00 - 17:30
Woensdag 10:00 - 17:30
Donderdag 10:00 - 17:30
19:00 - 21:00
Vrijdag 10:00 - 17:30
Zaterdag 10:00 - 17:00

Telefoon

+31344700251

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Craf10 nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Klusbedrijven in de buurt