21/03/2026
Sa isang maliit na baryo, nakatira si Jake, isang plantito na mahilig magtanim at mag-alaga ng mga halaman sa kanyang bakuran. Mahilig siyang maglakad-lakad sa gubat tuwing umaga upang manguha ng mga bagong halaman na pwedeng itanim sa kanyang bakuran.
Isang araw, habang siya ay naglalakad sa mas malayong bahagi ng gubat, napansin niya ang isang napakagandang babae na nakaupo sa ilalim ng isang malaking punong kahoy. Ang kanyang buhok ay parang ginto, at ang kanyang mukha ay may ningning na di matatawaran. Lumapit si Jake, nang may pag-aalangan ngunit interesado.
"Magandang araw po," bati ni Jake. "Ano po ang ginagawa ninyo dito sa gubat?"
Ngumingiti ang babae, "Magandang araw rin. Ako ay isang engkanto na nagbabantay dito sa gubat. Hindi mo ako makikita sa ordinaryong mata, ngunit narito ako upang magbantay at magpasaya sa mga taong nagmamahal sa kalikasan."
Nagulat si Jake sa kanyang narinig, ngunit napawi ang kanyang takot. "Ako po ay nagmamahal sa mga halaman at sa kalikasan," sabi niya. "Kaya palagi akong pumupunta rito upang manghuli ng mga bagong tanim."
Ngumiti ang engkanto, "Sa pamamagitan ng iyong pagmamahal at pag-aalaga, nakikita ko ang iyong kabutihan. Ngunit tandaan, ang tunay na kagandahan ay nagmumula sa puso, hindi lamang sa itsura."
Biglang bumukas ang isang maliit na liwanag sa paligid nila, at unti-unting nawala ang engkanto, ngunit bago ito tuluyang mawala, nagsalita ito, "Patuloy kang mag-alaga ng kalikasan, Jake. Isa kang tunay na tagapangalaga."
Pagkatapos noon, mas naging masigasig si Jake sa pag-aalaga ng kanyang mga halaman at mas naging mapagmatyag sa gubat. Alam niya na may isang mahiwagang engkanto na nagbabantay sa kanya at sa kalikasan, at na ang tunay na kagandahan ay nagmumula sa pagmamahal at pag-aaruga sa mundo.
Mula noon, naging inspirasyon si Jake sa kanyang baryo, na hindi lamang isang plantito kundi isang tunay na tagapag-alaga ng kalikasan.