23/05/2026
ANG SIYUDAD NG MGA MANIKIN
Panimula:
Isang tahimik ngunit maunlad na siyudad ang nabalot ng takot nang isang gabi ay bumagsak mula sa langit ang isang napakalaking meteor.
“Grabe… Ito na ba Ang katapusan na ng mundo!” sigaw ng isang lalaki habang tumitingala sa nagliliyab na kalangitan.
(lumiwanag Ang kalangitan! natakot Ang lahat ng nakakita!)
Yumanig ang buong siyudad nang bumagsak ang meteor sa gitna ng business district! Kumalat ang kakaibang berdeng usok mula rito at mabilis na nilamon ang paligid.
(lumindol ng malakas)
Kinabukasan, agad itong inimbestigahan ng militar at mga siyentista.
“May kakaibang radiation dito… hindi ito normal,” sabi ng isang siyentista habang nanginginig ang kamay.
NGUNIT HULI NA.
Makalipas lamang ang ilang araw, nagsimulang magkasakit ang mga tao.
Nagkaroon ng kulay abong balat ang ilan....
nanigas ang kanilang katawan,...nawalan ng emosyon...
Kabilang sa mga unang nakapansin sa kakaibang pangyayari ay sina Third at Tin.
“Pakiramdam ko may masamang mangyayari…” mahinang sabi ni Tin takot na takot habang nakatanaw sa meteor mula sa malayo.
“Huwag kang mag-alala. Hindi Tayo pababayaan ng Diyos,” sagot ni Third kahit halatang may takot sa kanyang mukha.
Pagsapit ng unang hatinggabi matapos bumagsak ang meteor, narinig ang mga nakakakilabot na sigaw sa buong siyudad.
“Ano ‘yon?!” gulat na tanong ni Tin habang sumisilip sa bintana alalang-alala.
Sa gitna ng madilim na kalye ay may mga taong mabagal na naglalakad...
"tok"
"tok"
(mga mabibigat na yabag)
Ngunit hindi sila normal.
Ang kanilang balat ay naging tila semento,
ang mga mata ay puro itim! at ang mga galaw nila ay parang sirang manikin!
“Diyos ko! … tao pa ba sila?” nanginginig na sabi ni Tin.
Biglang tumingin sa kanila ang isa sa mga nilalang.
Kasunod nito ang nakakabinging tunog ng pagkabasag ng leeg habang mabilis itong tumakbo papunta sa gusali.
“TAKBO!” sigaw ni Third.
Mula noon, tuwing sasapit ang alas-dose ng gabi, nagiging mabagsik na mga Manikin ang mga taong tinamaan ng RADIATION.
..At pumapatay sila ng tao..walang humpay na pagpatay.
Bata.
Matanda
O kahit sino man.
Wala ng Mayaman ..wala na din Mahirap.
Lahat Nattatakot!
Ilang Araw lang ang Lumipas
Mabilis ng bumagsak ang mga siyudad.
Walang internet. Walang komunikasyon. Wala nang kontrol ang gobyerno.
Naririnig lamang gabi-gabi ang mga sigaw ng mga taong hinahabol ng mga Manikin at Ang mga NAMAMATAY.
Habang nagtatago sina Third at Tin sa abandonadong ospital, narinig nila ang balita mula sa sirang radyo.
“Hindi kayang wasakin ng militar ang meteor… hindi ito tinatablan ng bomba…”
Tahimik na napaupo si Tin.
“Paano tayo mabubuhay kung hindi nila mapigilan iyon?”
( Takot at Lungkot at kawalan ng PAG-ASA)
KATAHIMIKAN......
Sumuntok si Third sa pader!
“Hindi pwedeng dito na lang tayo mamamatay!”
Kinabukasan, nagtungo sila sa evacuation center.
Pagdating nila ay nadatnan nila ay puro bangkay at sementadong katawan na lamang ng mga taong naapektuhan ng RADIATION.
May isang batang umiiyak sa sulok.
“Kuya… tulungan niyo po ako…”
Bago pa makalapit si Tin, biglang nanigas ang katawan ng bata.
Unti-unting naging kulay abo ang balat nito.
“No… hindi…” bulong ni Tintin.
Pagdating ng alas-dose, dahan-dahang lumingon ang bata sa kanila.
Itim na ang mga mata nito.
“TAKBO!” sigaw ni Third habang hinahatak si Tin palabas.
Lumipas ang mga linggo at halos maubos na ang populasyon ng siyudad.
Sinubukan ng militar na bombahin ang meteor gamit ang makabagong teknolohiya ngunit walang epekto rito.
Sa halip, lalo lamang lumakas ang radiation.
“Parang buhay ang meteor…” sabi ni Third habang pinagmamasdan ang berdeng liwanag nito.
Biglang dumilim ang kalangitan ng Araw na iyon.
Umalingawngaw ang malalakas na kulog.
“May bagyo?” tanong ni Tin.
Ngunit kakaiba ang ULAN na iyon.
Unti-unting bumuhos ang napakalakas na ulan kasabay ng malalakas na hangin.
Animoy isang Bagyo.
Habang pinapanood nila ang meteor, napansin nilang nagsisimula itong matunaw.
“Teka… natutunaw siya!” sigaw ni Tin.
Nagliyab ang meteor habang unti-unting nalulusaw sa ilalim ng malakas na ulan!
Kasabay nito ang nakabibinging sigaw ng mga Manikin sa buong siyudad.
Kakaibang Sigaw .
Nakakabingi...
NAKAKATAKOT.
“Ano nangyayari sa kanila?!” sigaw ni Third.
Isa-isang bumagsak ang mga nilalang sa kalsada habang nagkakabasag-basag ang kanilang sementadong katawan.
Parang nililinis ng bagyo ang buong siyudad.
Pagsapit ng umaga, tumigil ang ulan.
Tahimik ang buong paligid.
Wala nang mga Manikin na gumagala.
Ngunit ang siyudad ay halos ganap nang WASAK.
Mga sirang gusali
abandonadong sasakyan
at mga sementadong bangkay...
Ito na lamang Ang Natira.
Habang naglalakad sina Third at Tin sa gitna ng katahimikan, hindi nila maiwasang mapaluha.
“Wala na sila…” bulong ni Tin.
Mahigpit siyang niyakap ni Third.
(tiningnan Ang kanyang mukha at pinahid Ang mga luha)
“Tayo na lang ang natitira…” bulong ni Third.
Lumipas ang maraming buwan.
Wala nang natitirang signal. Wala nang gobyerno. Wala nang ibang tao.
Sa isang mataas na gusali, pinagmamasdan nina Third at Tin ang tahimik na siyudad habang sumisikat ang araw.
“Akala ko hindi tayo makakaligtas,” mahinang sabi ni Tin.
Ngumiti nang bahagya si Third.
“Hangga’t magkasama tayo… may pag-asa pa."
Umihip ang Malakas na Hangin , MALAKAS..
Sa di kalayuan ay may Narinig Sila.
MGA YABAG
Tok…
Tok…
Tok…
Mga tunog ng matigas na paa na naglalakad sa sementadong kalsada.
Unti-unting nawala ang ngiti ni Third.
“ Akala natin… tapos na ang lahat.”
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
