22/10/2026
Tak po prostu zanim jakąkolwiek prośbę, zapytanie skierujecie to najpierw przeczytajcie.
Podczas tego remontu stałam w załadowanym odpadami kontenerze i szukałam ważnych części, które wyrzucił Pan partacz, który uciekł z budowy.
I na pytanie czy można....
Można wszystko tylko trzeba mieć chęci i wiedzieć, że robi się to dla kogoś kto to uszanuje i doceni.
Dlatego proszę przeczytajcie, bo prosty architekt to nie projekt dla każdego z wielu względów o których wspomina Inwestor Patokwatery poniżej.
*bez cenzury, dokładnie takie jakie otrzymałam
"Odkąd zaobserwowałam Prostego Architekta, poczytałam i pooglądałam jakim okiem patrzy na świat i na architekturę wiedziałam, że jeśli kiedykolwiek w życiu zdecyduję się na budowę czegokolwiek to tylko w jego wydaniu. Odpowiadało mi to bezkompromisowe podejście i sposób myślenia o projektowaniu przestrzeni dla kogoś. Zauważyłam już wcześniej sama, że mój dobrostan, moje samopoczucie, bardzo zależą od tego w jakim miejscu jestem, w jakiej przestrzeni przebywam, a potem, dzięki profilowi, tylko się w tym utwierdziłam. Dlatego kiedy pojawiła się możliwość zmiany przestrzeni, w której tyle lat żyliśmy, w ogóle nie miałam wątpliwości do kogo się zwrócić :) I teraz, już w nowym, dobrym i dopasowanym do potrzeb mojej rodziny otoczeniu widzę, jak źle było wcześniej i jak wiele rzeczy w moim domu nie działało tak jak powinno.
To wyjątkowe podejście do projektowania przestrzeni zaczyna się już od pierwszej rozmowy. Nie o tym, jaki chcecie mieć kolor ścian, czy płyta indukcyjna ma być wpuszczona w blat albo czy lustro do łazienki powinno być okrągłe czy prostokątne. Pierwsze pytanie jakie padło, do którego musieliśmy się wspólnie całą rodziną przygotować, brzmiało: "opowiedzcie mi jak żyjecie". To był trzon wszystkich zmian i według mnie to właśnie jest istota projektu. Nie rodzaj lampki w salonie tylko taka organizacja przestrzeni żebyśmy my jako rodzina mogli w niej funkcjonować zgodnie z naszym rytmem życia, uwzględnieniem i pogodzeniem potrzeb każdego domownika. Wypunktowaliśmy wszystko, począwszy od rytmu dnia, rytmu pracy i sposobu spędzania czasu wolnego poprzez ilość czasu przeznaczoną na przygotowanie posiłków, ilość gości która nas odwiedza, aż po sposób spędzania świąt i wakacji. I te „rozmowy o życiu” Prosty Architekt ubrał w kształty, które razem stworzyły przestrzeń na naszą miarę.
O samym projekcie mogę powiedzieć krótko - decyzje są bezkompromisowe, czasami trudne i rodzące wiele obaw (czy trzeba AŻ TAK?), ale jak nigdy trafione. Zaufanie, że ktoś robi coś, na czym naprawdę się zna i że widzi często więcej i dalej niż my potrafimy zobaczyć to podstawa pozwalająca znaleźć w sobie odwagę i determinację, żeby mimo przeszkód pchać to wszystko w pierwotnie obranym kierunku :) a to zaufanie zbudowane było właśnie na samym początku podczas rozmów o naszych potrzebach, a nie w omawianiu ostatnich wnętrzarskich trendów :) Projekt który powstaje może z początku u mniej odważnych budzić obawy i wątpliwości, ale to dlatego, że większość z nas jest przyzwyczajona do złych przestrzeni i opatrzona ze złymi rzeczami tak bardzo, że wydają się one normalnością. Ale jak się trochę „otworzy głowę”, zaufa, wykrzesa z siebie odwagi to od razu widać, że to co powstanie będzie naprawdę dobre, inne i specjalnie dla nas uszyte na indywidualną miarę.
Projekt to jedno, ale realizacja i wprowadzenie go w życie to drugie. Myślę że bez nadzoru Prostego Architekta, w 1/3 roboty człowiek by się już poddał i poszedł za podszeptami „fachowców”, którzy, choćby byli cudownymi i rzetelnymi ludźmi, chcą mieć jednak łatwiej i szybciej robotę z głowy. Albo nie wiedzą, że jest jakiś inny sposób. Niezliczona była ilość informacji w trakcie realizacji projektu, że „się nie da”, że „zawsze się robiło tak” i okazywało sie, że jednak można inaczej. Masę razy słyszeliśmy, że czegoś nie ma, że tak się nie robi, tak „będzie lepiej” i samemu, nie znając się przecież na tym kompletnie, bardzo łatwo zaufać nie tym, co trzeba. Jeśli człowiek nie ma za sobą już jakiejś budowy albo poważnego remontu wg projektu to jest jakieś lata świetlne oddalony od świadomości, ile to jest pracy, wysiłku, koordynacji, synchronizacji, planowania i nadzorowania. Ile czynników ludzkich i pozaludzkich staje na drodze, żeby wszystko szło w obranym kierunku. Ile rzeczy się samemu nie przewidzi, a ile tych nawet przewidzianych i tak zaskoczy i będzie wymagać natychmiastowej i dobrej (!) decyzji. Według mnie projekt bez nadzoru nie ma żadnego sensu, bo on nie powstanie w rzeczywistości w takim kształcie jak na papierze. I nawet z najlepszym wykonawcą i ze sprzyjającymi bogami i siłami natury to się nie wydarzy, jeśli autor tego projektu, który wie, jaki jest cel wszystkiego i jak każda rzecz w projekcie ma znaczenie, nie będzie nad tym czuwał, jeśli w kluczowym momencie nie podejmie decyzji, która pozwoli zrealizować wszystkie zamierzenia. Już tak bardzo pragmatycznie - szkoda kasy na dobry projekt, jeśli on zostanie dobrym projektem tylko na papierze, a bez nadzoru nad jego wykonaniem na pewno tak będzie.
Budowa czy remont to bardzo trudny proces, myślę że większość nie zdaje sobie sprawy, że „aż tak”. Człowiek widzi jak każda ciężko zarobiona złotówka „znika” w zastraszającym tempie. Bywa burzliwie, bywają chwile zwątpienia, ale jak obok jest osoba, która pcha to naprzód (albo ciągnie, kiedy trzeba) a my trzymamy się tego zaufania z początku współpracy, to po wszystkim widać wyraźnie, ile złotówek zostało zaoszczędzonych, ilu katastrof uniknięto, ile czasu zaoszczędzono. Moim zdaniem to kosztowna, ale zdecydowanie warta tego inwestycja.
W naszym projekcie mieszkania poza bazą i fundamentem czyli rodzajem pomieszczeń i ich rozmieszczeniem, dzięki którym to przestrzeń do życia dobra dla nas, spełnione zostały także różne mniejsze zachcianki i marzenia, chociaż wydawać by się mogło, że na ograniczonych metrach kwadratowych cudu się nie stworzy. A jednak cuda powstały. Z jednym zastrzeżeniem. Bardzo długo rozmawialiśmy, że to mieszkanie, a nie pałac, że ściany nie są z gumy i uczucie pustej przestrzeni to może być jedyna rzecz, której się tu nie uda uzyskać. Że jesteśmy tu my i dzieci i jest nasze kilkanaście lat bycia razem, że zrobić tu miejsce jeszcze na „pustkę” to może być już poza zasięgiem. A jednak każda osoba, która nas odwiedziła w „nowym domu” zaczyna zachwyty od zdania „jaka tu jest teraz przestrzeń!” :) czyli i to było możliwe :)"
Z tego miejsca bardzo dziękuję autorce powyższych słów za odwagę, determinację i zaufanie 💛
"Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu."
S.E.
ku temu co na pierwszy rzut oka pozostaje niewidoczne
