28/12/2025
İlk adım attığımızda ofisimize, önce camlarımız yoktu. İçinden geçerdik doğramaların. Sonra masalarımız geldi, bilgisayarımızı koyduk üstüne. Heyecanlıydık, üniversiteden gelecekteki meslektaşlarımız, sonra öğrenci arkadaşlarımız gelmeye başladı. İş arkadaşlarımız çoğaldı. Yeni mezun arkadaşlarımız ısıttı ofisi. Her geçen gün çoğaldık. Bazen eğlendik, bazen çalıştık, bazen eğlenerek çalıştık. Öğrendik, öğrettik, yorulduk, üzüldük, sevindik, koştuk, oturduk. Ama hep beraberdik. Hep beraberiz. Yıllar geçtikçe de bağımızı koparmamaya özen gösterdik. Mutfaktan, atölyeye, kalabalık olmadık, yumak olduk. Arkamıza bakmadık, yan yanaydık. Küp’ü Küp yaptık hep beraber. En önemlisi arkadaş olduk, kardeş olduk. Çok sevdik çok. Bir de mezunlar verdik yıllar içinde. Gözlerimiz doldu çoğu zaman. Hep Küp’ün bir parçasını bıraktık bir yere. Ama kopmadık. Şimdiki gibi. Her zamanki gibi. Bundan sonra da olacak olan gibi.
Şimdi teşekkür zamanı değil. Bu teşekkürün bir zamanı yok. Her gün, her an ne kadar teşekkür etsek azdır. Kalbinizi mesleğinize adadığınız için, iyi niyetiniz için, zengin gönlünüz için. Her şey için. Bizi biz yaptığınız için, Sizi biz yaptığınız için. Bizi siz yaptığınız için.
KÜP’ü KÜP yaptığınız için…
Sizleri çok seviyoruz….
Bugün Küp’te, yarın kendi hayatınızda, Küp hep yanınızda…
